purepregnantsquarePurePregnant loopt tegen een hoop teleurstellingen aan in de weg naar een zwangerschap. Zij doet haar hele verhaal voor Moeders voor Moeders in verschillende blogs. Van Pregnyl injectie naar Puregon tot de eerste controle. Het verhaal over haar controleweek was vorige week en ze vertelt nu wat het eigenlijk met haar en haar vriend doet.

Mijn vriend praat er niet zoveel over; de onvruchtbaarheid, de pillen, de spuiten, de onzekerheid. Als hij er zelf over begint is het meestal een praktische vraag, zoals bijvoorbeeld over mijn controle. En over mijn stemmingswisselingen praat hij ook! Als ik meer over zijn gedachtes en gevoelens wil weten dan moet ik zelf goed doorvragen en dan durft hij wel te vertellen wat er allemaal in hem omgaat. Natuurlijk vindt hij het vervelend dat het zo moet en had hij gehoopt dat het anders zou gaan. In ieder geval makkelijker. Hij vindt het erg voor mij en vooral het aan de zijlijn staan tijdens dit proces vindt hij lastig. Dit is voor hem ook de reden dat hij zich wat ‘zakelijker’ opstelt, een soort zelfbescherming. Hij maakt zich vooral veel zorgen over wat het met mij doet, wat het met ons doet, tot hoever gaan we.

Gisteravond vertelde ik hem dat ik voor het eerst in mijn been gespoten had en dat ik dat best gek vond. Dat ik opnieuw moest wennen, alsof het de eerste keer was dat ik mezelf injecteerde. Hij pakte me vast en zei: “Ik vind je heel stoer weet je dat. Ik weet dat je een stoer vrouwtje bent en ik zie dat soms wel eens als vanzelfsprekend maar bij dit soort dingen vind ik je echt bijzonder stoer en dapper. Je doet er niet moeilijk over, je doet het gewoon. Daar heb ik veel bewondering voor en dat wil ik je even zeggen”. Ik zat sprakeloos op de bank. Deze voelde ik niet aankomen. “Lief van je”, zei ik. “Maar dat hoef je niet te vinden hoor”, hoorde ik mezelf een beetje verlegen zeggen. “Jawel”, zei hij, “dat moet wel. Ik vind het echt ontzettend knap van je. De manier waarop jij dit doet zou ik niet na kunnen doen”. Wat ben je lief, mannetje van me!

Mis prikken
Oei… hahaha, ben ik even suffig geweest.
Ik had eerder gezegd dat ik wat meer in mijn been zou prikken. Nou, dat heb ik geweten hoor. Ik had het die ochtend koud en had dus niet zoveel zin om mijn broek ver naar beneden te doen waardoor er dus maar een kort stukje been te zien was. Spuit erin, even paar tellen erin laten zitten en er weer uit. Toen kwam er toch een lading bloed mee! Het liep helemaal over mijn been! Dus hand erop en hinkelend naar de tissues. Gelukkig stopte het vrij snel met bloeden. Ik was weer terug in het licht gaan staan met inmiddels mijn broek verder naar beneden en wat zag ik: ik had vol in een dikke ader geprikt! De ader was gelijk helemaal blauw opgezwollen. Binnen een uur had ik een goede blauwe plek te pakken. Nou dat gebeurt me dus geen 2e keer meer!

Controledag 20
Eind november. Ja, daar zijn we weer, op de bekende stoel. We hadden elkaar nog maar net begroet of de gynaecoloog zei al: “Kleed u zich maar uit”. Nou hop, inwendige echo en daarna werd er gevraagd: “En wat is er precies bij de vorige echo geconstateerd en afgesproken? Ik nam een hele diepe zucht (dacht tijdens die zucht dat het inderdaad logisch is om dit niet vanuit het dossier te lezen maar aan de patiënt zelf te vragen!) en vertelde vervolgens dat er toen geen verdere groei te zien was en als dit nu nog zo zou zijn dat de dosis verhoogd zou worden. Mijn voorgevoel klopte. Er was geen groeiende follikel te zien alleen dat zogeheten druiventrosje. Ik kreeg de opdracht de dosis naar 90 te verhogen. Ik vroeg me af hoelang ze mijn cyclus zouden gaan oprekken, gewoon totdat de gewenste groei kwam of staat daar toch een maximaal aantal dagen voor? Omdat ik eind van de week terug moest komen (een paar dagen vrij van de inwendige echo’s!) dacht zij wel dat dit de laatste keer zou zijn van deze cyclus.

Ik nam me voor er maar open minded naartoe te gaan, dan kon er niets tegenvallen. Daarnaast had ik me ook voorgenomen om de controles alleen nog maar bij de twee gynaecologen die het beleid bepalen te laten doen, mits er natuurlijk niet teveel tijd tussen gaat zitten want deze twee hebben niet iedere dag dienst. Nu hoop ik dat ik ook de moed heb om dit te zeggen bij het maken van een nieuwe afspraak.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen