AnneFelecia290Inmiddels zijn we bijna twee jaar bezig voor ons tweede kindje. Ons geduld wordt opnieuw behoorlijk op de proef gesteld. Na acht terugplaatsingen is het nog niet gelukt. We blijven doorgaan, want de biologische klok tikt door. Ik heb nog genoeg tijd, al word ik dit jaar 39 jaar. Echt piepjong ben ik niet meer. We denken dat het gaat lukken, maar wanneer? Dit jaar nog? We hebben nog vier cryo terugplaatsingen in het vooruitzicht en daarna nog recht op twee IVF behandelingen. Grootste deel van de tijd, zitten we in de wachtstand. De ene keer is er geen plek, de andere keer blijkt de eisprong net te zijn geweest en wordt de behandeling afgebroken.

Het schiet soms niet op. Ik denk er weleens over om te stoppen. Hoe het leven zou zijn zonder ziekenhuis. Al acht jaar zijn we bezig geweest met zwanger worden en wat fijn is het dat het een keer is gelukt. Toch, als ik teveel nadenk over stoppen, voel ik het verdriet over en verlangen naar een tweede kindje des te sterker. Als ik Felicia zie spelen met neefjes en nichtjes, of in de zandbak met andere kindjes, of haar poppen naar bed brengt, gun ik het haar zo.

Ook gun ik het onszelf, als ik zie hoeveel mensen wél zwanger worden. Ik stuur nog steeds gelukspoppetjes toe, laatst waren er drie vrouwen in één week zwanger die net mijn poppetje hadden gehad. Ik blijf het geweldig vinden voor ieder ander, al doet het soms een beetje pijn, omdat het bij ons niet wil lukken. Zoveel kansen die door onze vingers glippen. Het verlies van inmiddels vijftien embryo’s. Per twee worden ze ontdooid, en steeds wordt de beste teruggeplaatst en de andere zijn we kwijt.

Ik heb ook heel leuk nieuws. Een andere droom gaat wel uitkomen. Mijn boek ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ is mijn IVF ervaringsverhaal en door heel veel mensen inmiddels gelezen. Dagelijks nog ontvang ik lieve en ontroerende berichten van mensen die mijn boek net uit hebben. In oktober werd ik benaderd door een uitgeverij in Londen die mij om een proefvertaling vroeg. We vertaalden twintig pagina’s en stuurden het in. Drie weken later kreeg ik een brief uit Engeland dat hun ‘board of editors’ mijn vertaling positief hadden beoordeeld en graag het hele manuscript willen lezen!! Mijn boek wordt nu vertaald naar het Engels. Mijn zusje Kim (afgestudeerd in Engelse taal- en literatuurwetenschappen) is hier druk mee bezig en al over de helft inmiddels. Ze heeft net haar lievelingsboek van Engels naar Nederlands vertaald -welke wij hebben uitgegeven- en nu vertaalt ze de Paaseitjes. Drie native speakers lezen ondertussen mee. Een spannend avontuur en een mooi familieproject!

Daarnaast ben ik alweer bijna een half jaar columniste bij Flair en schrijf ik wekelijkse columns over onze tweede kinderwens. Een prachtige kans om het onderwerp nog beter bespreekbaar te maken en mensen te betrekken in de emoties van een vruchtbaarheidstraject. En.. in de gouden uurtjes als iedereen slaapt, schrijf ik aan mijn nieuwe boek Moederliefde, dat steeds meer vorm begint te krijgen. Ik kan niet wachten totdat ik dit boek in mijn handen heb! Een verhaal over een Marokkaanse-Nederlandse vrouw dat absoluut de moeite waard is om te delen.

Het meest genieten doen we van onze Felicia, ons cadeautje, elke dag. Ze is nu 2,5 en praat, zingt en lacht de hele dag door; al heeft ze ook haar driftbuien nu ze middenin de peuterpuberteit zit. Ik smelt elke keer als ik de stralende lach van ons meisje zie. Ze is zo’n wonder en kan elke dag weer een gouden randje geven.

Veel liefs,
Anne Tel

Anne TelAnne Tel – heeft 7 verhalen geschreven.
Lees meer over Anne en haar boek op haar website.

Meer Artikelen