jaarMet het ingaan van de maand november was ik alweer 1 jaar werkzaam voor Moeders voor Moeders. Een jaar dat, wederom, is omgevlogen. Binnen mijn rayon ruim 200 zwangere vrouwen in mogen schrijven en dus ook minstens 200 voordeuren gepasseerd, ieder horend bij een eigen huis, iedere vrouw met een eigen verhaal.

Zwanger van een eerste kind, de tweede, de derde tot aan een vrouw zwangere van haar zevende kind. Vrouwen die voor het eerst meededen en vrouwen die al eerder hadden meegedaan. Inmiddels zijn er al veel baby’s geboren, daar waar ik de bijbehorende prille zwangerschap een jaar geleden met twee strepen onder ogen kreeg. Ook vaak genoeg degene geweest die naast de partner de tweede was die wist van de komst van een nieuwe wereldburger. Overal een warm welkom en het aanbod van een kop thee of koffie. Huizen bewonderd, prachtige inrichtingen gezien en vele verhalen gehoord. Het verveelde nooit, bij wie ik ook over de vloer kwam.

Vrouwen die me zijn bijgebleven, soms door hun verhaal en soms door hun persoonlijkheid. Vrouwen die járen hebben moeten wachten op het moment dat hun wens eindelijk werkelijkheid werd. Vol ontzag luisterend naar verhalen over moeizame medische molens, poging na poging, van hoop tot teleurstelling tot zich soms geheel onverwacht toch dat wonder voltrok dat wél stand hield.

Ook vrouwen gesproken die na aanmelding bij Moeders voor Moeders hun zwangerschap, helaas, zagen eindigen in een miskraam. Vrouwen die daarom bij een volgende zwangerschap, uit angst voor het weer zien eindigen van hun zwangerschap, niet nogmaals mee durfden te doen met Moeders voor Moeders. Natuurlijk houdt het ene geen verband met het andere, maar begrijpen doe ik het wel. Het is de angst die zich dan meester van je maakt, niet het egoïsme dat de overhand neemt.

Gelukkig heb ik nog veel meer vrouwen gesproken wiens zwangerschap, na genoeg tegenslag, nu toch wel goed bleef gaan. Vrouwen die uitermate bekend waren met dat wat vruchtbaarheidsproblemen met zich meebrengen. Niet meer durven hopen, zeer terughoudend zijn en van dag tot dag leven op het moment dat zich dan toch echt twee strepen op de test aandienen. Vrouwen die tussen hoop en vrees uitkijken naar een volgende echo, een bezoek aan het toilet liever niet afleggen om datgene te hoeven zien wat ze niet willen zien. Iets wat hun droom uit elkaar zou kunnen laten spatten. Onzekerheid over pijntjes, krampjes of dat wat er juist niet is, maar wat er bij een ander die zwanger is, juist wel is.

Deelnemende vrouwen uit mijn eigen geboortejaar maar ook vrouwen ingeschreven die bijna 20 jaar jonger waren dan ik. Allemaal gedreven mee te doen met Moeders voor Moeders, de noodzaak inzagen van een deelname, een aantal weken iets voor een ander over wilden hebben. Een vrouw ingeschreven die, vanwege extreme misselijkheid, mij ontving met de emmer naast haar maar toch écht mee wilde doen ondanks dat ik haar zei dat het echt niet hoefde als ze zo beroerd was. Vrouwen die zwanger bleken te zijn van een tweeling. Alleenstaande vrouwen, pas getrouwde vrouwen en vrouwen bij wie 10 jaar na de laatste zwangerschap zich onverwacht nog een telg aandiende.
Geen verhaal hetzelfde maar allemaal vrouwen die bereidwillig waren om mee te doen. Vrouwen waar een voorbeeld genomen kon worden aan hun bereidheid iets voor een ander over te hebben. Uiteraard besloot ook een aantal vrouwen af te zien van deelname na mijn telefonische informatie aangehoord te hebben of er meer over gelezen te hebben. Om uiteenlopende redenen: van erge misselijkheid tot de afstand naar een depot niet kunnen overbruggen. Van drukte tot gedoe, van geloofsovertuiging tot het zien van andere bezwaren. Ieder met een eigen reden.
Dat is hun goed recht, hoe goed het doel achter Moeders voor Moeders ook is. Soms gingen aanvankelijk terughoudende vrouwen toch overstag, juist door te benoemen dat deelname vrijblijvend is, dat er geen minimale hoeveelheid aan de te sparen urine zit en dat je je deelname invulling mag geven zoals het jou past. Alles is meegenomen, iedere druppel is er één. Dus of je nu 10 weken of 5 weken meedoet, alleen ochtend- en avondurine opvangt of alles wat je op een dag plast, het is allemaal goed en welkom !

Ik hoop dat 2014 een jaar mag worden dat er minstens zoveel vrouwen besluiten mee te doen als in 2013. Ik hoop dat 2014 voor een ieder een jaar mag worden dat wensen werkelijkheid worden, dat er hoop is na te veel teleurstelling. Ik hoop dat 2014 geluk brengt aan degene die dat nodig heeft.

Ik hoop dat 2014 voor ons allemaal veel goeds, gezondheid en voorspoed mag brengen en dat we over een jaar na nu allemaal kunnen zeggen: 2014, dat was een geweldig mooi jaar!!

Joan JasperseJoan Jasperse – heeft 14 verhalen geschreven.

Meer Artikelen