handsIk was op weg naar een verjaardagsfeest. Een groot feest van mijn vriendin en haar man. Samen zijn ze in het voorjaar 90 jaar geworden. Fantastisch, ik had er veel zin!

Autorijden doe ik graag. Dan kan ik even nadenken over wat mij bezighoud in het leven. Die avond op weg naar Rotterdam dacht ik na over mijn eigen relatie, hoe blij ik met manlief ben, hoe fijn we het samen hebben. Al 14 jaar samen. En trots op onze 3 kinderen en hoeveel wij daar samen van genieten.

Bij binnenkomst (ze vierden het in een gezellig cafe bij de watermolen) kwam ik al snel in gesprek met vrienden van de vriend van mijn vriendin. Een hartelijke vrouw, ik zie haar graag op de verjaardagen. We hadden een aantal verjaardagen elkaar niet gezien, ik vroeg haar hoe het met haar, haar man en haar dochter van 13 ging.

Na de mooie verhalen over haar dochter vertelde ik over de 3 kleine dondersteentjes bij ons thuis. En toen werd het stil. Ze keek mij aan en met tranen in haar ogen zei ze:” Ik had nog zo graag een kind gewild!”.

Op dat moment, en nu ik dit schrijf weer, kreeg ik kippenvel. De wereld stond echt even stil. Ik hoorde de dj niet meer en ik voelde haar pijn hoe ze mij aankeek. Ze had wel eens verteld dat het niet was gelukt een tweede kindje, maar dat dit na zoveel jaren dat ik haar niet had gezien als eerste weer naar boven kwam…..

Ze vertelde over de IVF pogingen, de ziekenhuisbezoeken en het lange wachten. Het leek haar zo fijn voor Sophie. En dan al die mensen die haar zeiden: ”Joh, je hebt toch een dochter, wees blij!”. Ook bij mij stonden inmiddels tranen in mijn ogen, dat iemand die zo liefdevol is voor de medemens, die zo van mensen/kinderen houdt het niet gelukt is. En helaas komt dit meer voor, zo pijnlijk.

Op dat moment hebben we nog even gezellig bijgepraat, wat gedanst en ben ik even een momentje ‘gevlucht’ naar het toilet. Daar ben ik even rustig gaan zitten en dacht ik aan onze drie kinderen. Hoe makkelijk ik zwanger raakte, hoe makkelijk ik beviel en hoe gezond mijn manlief en ik binnen 5 jaar 3 kinderen hebben gekregen. En hoe goed ik haar verdriet begreep. Dat je het voor altijd dus kan meenemen dat verdriet. Dat je er nog altijd kapot van kan zijn.

Bijzonder is het dat ik meerdere kinderen op de wereld heb kunnen en mogen zetten. Op zo’n moment besef je dat extra.
Iedere geboorte was een feest voor mij. En nu drie van die lieve kinderkoppies die zoveel gezelligheid in huis geven.

Wat ben ik een rijk mens. En wat zal ik de vrouw met dit intense verdriet graag blijven knuffelen. Iedere keer weer als ik haar ontmoet.

Deze blog is een bijdrage van Simone Lip van Inzet voor Borstvoeding.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar [email protected]

Meer Artikelen