kistkleinEen van onze oud-deelneemsters, Sanne, heeft een depotkist voor de Moeders voor Moeders kratjes in haar tuin laten zetten zodat de mensen uit haar buurt niet meer zo ver hoefden te reizen. Nieuwsgierig naar hoe dit fantastische initiatief is ontstaan? Lees dan snel verder.

Ik wilde graag mee doen aan Moeders voor Moeders en heb dan ook meteen na de test al gebeld. Omdat ik zo goed testte kon ik met 5 weken al mee doen. Elke week liepen mijn man en ik samen naar de verzamelkist aan de overkant om de flessen te brengen, elke keer was het een speciaal moment voor ons gevoel. Een kleine wandeling waar we alvast aan het dagdromen waren over het wonder dat ons te wachten stond.

In 2011 raakte ik zwanger van mijn 3e kindje en ook deze keer wilde ik graag meedoen met Moeders voor Moeders. Ik meldde mij ook nu weer heel vroeg, met 3,5 week. Tijdens de intake vertelde de informatrice dat de depot-kist bij ons aan de overkant helaas weg was en de kist die dan het meest in de richting is, was al vol. Goed voor Moeders voor Moeders natuurlijk! Maar lastiger voor ons. Nu moesten we met de auto de kratten weg brengen, want het was een goed half uur lopen. Toen bedacht ik mij dat er misschien wel moeders zouden zijn die om deze reden niet mee willen of kunnen doen. Tijdens het intakegesprek heb ik dus gezegd: ” Maar dan zet je toch een kist bij mij?”.

In eerste instantie werd ik een beetje raar aangekeken en kreeg de vraag of ik het zeker wist. Maar ik meende het bloedserieus! Na 4 weken werd de kist bij ons in de voortuin geplaatst. De laatste 6 weken kon ik de kratten inleveren in mijn eigen voortuintje.

Inmiddels staat de kist twee jaar in mijn voortuin en elke week is hij vol! Wat goed om te zien dat er zo veel vrouwen zijn die zich in willen zetten voor een ander.
Als de kratten gebracht worden (meestal door aanstaande papa’s) zorg ik dat dit zo discreet mogelijk verloopt. ‘s Avonds doe ik de gordijnen dicht en als de kratten overdag gewisseld worden draai ik mij even om of kijk een andere kant op. In de winter zorg ik dat er een pad sneeuw vrij is, vanaf de straat tot aan de kist. De kist wordt regelmatig schoongemaakt en gecontroleerd.

Met zo’n kist in je voortuin maak je ook nog wel eens wat mee. Afgelopen winter was het druk in onze kist en stonden er wat lege kratjes naast. ‘s Nachts is het toen zo gaan waaien, dat ik de volgende dag op flessenjacht kon in onze wijk. Er zijn aardig wat moeders bij ons in de buurt die zelf hebben mee gedaan en die wisten precies waar ze de flessen konden brengen als ze er 1 gevonden hadden. Zo heeft de hele buurt een beetje geholpen.

Soms staat er wel eens een papa of mama voor de deur met de vraag ” Hoe moet het nu met de laatste kratten?”. Dan geef ik ze antwoord en ik kan ze meteen eventjes feliciteren en bedanken voor hun hulp.

Al met al blijft het een speciaal gevoel omdat je mee mag helpen. Ik ben niet zwanger maar kan toch mijn steentje bijdragen en daar ben ik heel blij om. Het geeft een goed gevoel om de kist elke week (soms meer dan) vol te zien. Dan bedenk ik mij, hoeveel van die flessen waren er misschien niet geweest als de kist er niet stond?

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar [email protected]

Meer Artikelen