Ik bleef worstelen met het begrip ‘tijd’. Toen ik heel optimistisch voor het eerst naar de verloskundige ging (rond de 12 weken) om voor het eerst naar het hartje te luisteren, kon ze nog niets horen. De verloskundige liet me een week later terugkomen omdat ik ‘nog maar’ 12 weken zwanger was. Ondertussen werd het me duidelijk dat ik voor sommige instanties en bedrijven juist wel ‘al heel lang’ zwanger was. Bij de inschrijving voor de kinderopvang werd me duidelijk gemaakt dat ik erg laat was met inschrijven: “U had zich moeten aanmelden, toen de zwangerschapstest nog nat was”, zei de dame tegen mij. En toen ik samen met mijn man naar een babykamer en kinderwagen gingen kijken, vertelde de verkoopster dat we snel moesten kiezen omdat ze anders in de knel kwam met de besteltijd.

Voor mijn gevoel wist ik ‘nog maar net’ dat ik zwanger was en nu moest ik direct allerlei keuzes maken. Welke verloskundige kies ik, blijf ik werken, maak ik gebruik van kinderopvang of een gastouder, hoeveel en op welke dagen ga ik werken, ga ik thuis bevallen of in het ziekenhuis, ga ik flesvoeding of borstvoeding geven, bij welke kraamzorg meld ik me aan en hoeveel uren kraamzorg wil ik? Ik werd er stapeldol van.

Als je dan eindelijk alles hebt geregeld en de uitgerekende datum komt in zicht, wordt tijd weer belangrijk. Toen ik een paar dagen overtijd was riep ik tegen iedereen dat ik ‘al’ 6 dagen overtijd was. De gynaecoloog had niet zo’n haast en vertelde me tijdens de controle dat ik ‘pas’ 6 dagen overtijd was. En als je dan eindelijk na hard werken een dochter hebt, wordt het begrip tijd nog belangrijker: om de drie uur voeden, wassen, het huishouden, boodschappen doen en weer voeden. Soms was ik zo druk met van-alles-en-nog-wat bezig dat ik om 11 uur ‘s morgens schrok omdat mijn kind wel keurig gewassen en gevoed in haar bedje lag, maar dat ik zelf nog moest douchen. Ik wist niet waar de tijd gebleven was.

Inmiddels zijn mijn drie kinderen in de tiener- en puberleeftijd. Je zou denken dat ik weer alle tijd heb, was het maar waar. Op zondag nemen mijn man en ik de agenda door: wie sport er wanneer, wie heeft een wedstrijd en wie doet de boodschappen. Ondertussen werk ik, was ik, overhoor ik en speel ik voor taxibedrijf.

Tijd is nog steeds iets kostbaars maar ook een nogal relatief begrip. Na de komst van kinderen kijk ik anders tegen het begrip tijd aan. Momenteel zijn het tropenjaren, maar wat ben ik blij dat ik dit mee mag maken! Alle onvoorwaardelijke liefde die je van je kinderen krijgt en de humor die ze hebben. Dat zou ik voor geen goud willen missen. Dit is ook de reden waarom ik vier keer aan Moeders voor Moeders mee heb gedaan en waarom ik nu bij deze organisatie werk. Ik gun andere vrouwen ook deze fantastische tijd. Gun jij dit een ander ook en ben je (pril) zwanger dan kan jij die andere vrouw deze tijd bezorgen door te plassen of je leven er van afhangt!

Over een half jaar krijgt Koen er een broertje of zusje bij. Mama heeft in het toilet een klein kannetje staan en een paar plastic flessen. Als mama gaat plassen, doet ze dat steeds in dat kannetje. Koen is erg nieuwsgierig en heeft aan mama gevraagd waarom ze dat doet. Mama heeft hem verteld dat ze dat doet om andere mama’s helpen. Zodat andere papa’s en mama’s dan misschien ook een lief kindje konden krijgen. Koen begreep er niet veel van, maar één woord had hij goed onthouden. Het woordje ‘helpen’. Hij wist wat dat was, dat deed hij immers graag.

Toen werd het Moederdag. Koen had met papa een cadeautje gekocht voor mama, en papa had Koen verteld dat hij mama op Moederdag maar goed moest helpen. Dat zou mama fijn vinden.
Koen had het goed onthouden. Toen zijn moeder op een zeker moment naar het toilet moest, zag ze daar tot haar grote verbazing Koen, die in het kannetje had geplast en aan het proberen was een blauwe Moeders voor Moeders fles open te maken. Gelukkig zat het deksel er goed op waardoor Koen de fles niet open kon krijgen. Op haar vraag wat hij aan het doen was, antwoordde hij dat het een cadeautje voor Moederdag was en dat hij aan het helpen was met de plasjes. Dan hoefde zij dat die dag niet te doen. Op zo’n kind kun je alleen maar trots zijn toch?!

Voor sommigen is deze beslissing heel makkelijk: moeder zijn is 24/7 thuis zijn bij je kindje, je wilt er immers geen seconde van missen! Andere vrouwen zijn juist gelukkiger wanneer zij het moeder-zijn kunnen combineren met een leuke baan. En er zijn natuurlijk ook vrouwen die geen keuze hebben en wel moeten werken om de flesjes en luiers gevuld te houden. Heb jij al besloten wat je gaat doen of twijfel je nog?

Een kindje krijgen brengt veel extra kosten met zich mee. Wanneer je stopt met werken heb je minder inkomen om deze kosten te dekken. Veel vrouwen kiezen voor een baan, omdat ze zo een onafhankelijkheid gevoel behouden, ambitie hebben en wat extra geld in het laatje brengen. Thuis zijn bij de kinderen heeft óók een financieel pluspunt: de kosten voor het kinderdagverblijf of oppas blijven gespaard. Een voordeel is geen stress over het combineren van werk en moeder-zijn.

Als je een partner hebt, kun je besluiten beiden een dag thuis te blijven of misschien wil je partner wel fulltime papa worden? Zo zijn er nog duizend andere dingen waar je goed over na kunt denken. Keuzes maken is niet eenvoudig, vertrouw hierin op je gevoel en luister niet teveel naar de meningen van anderen!

Gelukkig hoef je tegenwoordig niet meer te wachten tot na de geboorte. Bij diverse Echopraktijken kun je terecht om het bijzondere moment van herkenning al tijdens de zwangerschap te beleven. Ouders word je toch immers niet pas ná de geboorte?

Tijdens je zwangerschap is de Nationale Echobon een mooi cadeau om te krijgen. Door middel van een echo krijg je een kijkje in de toekomst. Vooral een 3-4 D echo waarbij je je kindje in kleur en diepte ziet, is erg bijzonder. Je kunt dan al goed zien of het op papa of op mama gaat lijken.

Wij verloten onder onze Facebook fans 10 Echobonnen ter waarde van 100 euro. Wil jij kans maken op deze leuke prijs? Ga naar onze Facebook pagina, klik op ‘like’ (als je dat niet al had gedaan) en doe mee aan de actie! Je kunt er ook voor kiezen om de echobon aan een vriendin cadeau te geven. Wie weet hangt er binnenkort zo’n prachtige echo bij jou aan de muur!

Deze blog is geschreven door Marga Rietveld. Zij is eigenaresse van de Nationale Echobon en ze heeft haar eigen echopraktijk in Papendrecht.

Het grootste voordeel van in het ziekenhuis bevallen is dat er, als er iets mis gaat, je niet naar het ziekenhuis vervoerd hoeft te worden. Er zijn specialisten in de buurt die je kunnen helpen, je bent in een veilige omgeving waar er, mocht er iets mis gaan, direct ingegrepen kan worden. Nadelen van in het ziekenhuis bevallen is dat je er naar toe vervoerd moet worden en dat dit met weeën niet altijd even prettig is. Verder is het een vreemde omgeving met minder privacy en het is soms zo dat je kindje niet bij je op de kamer slaapt.

Het voordeel van thuis bevallen is dat je je in je eigen vertrouwde omgeving bevindt. Je hebt meer privacy, je kunt lopen, douchen, liggen, zitten en staan en je kunt je ouders bijvoorbeeld dicht bij je in de buurt hebben. Thuis wordt er minder vaak medisch ingegrepen dan in het ziekenhuis en ook is er minder kans op infecties. Nog een bijkomend voordeel is dat je direct thuis uit kunt rusten en niet nog in het ziekenhuis hoeft te blijven. Het nadeel van thuis bevallen is dat je kindje bij mogelijke complicaties naar het ziekenhuis vervoerd moet worden.

Of je nu voor thuis bevallen kiest of toch kiest voor het ziekenhuis, het blijft een ingrijpende en bijzondere gebeurtenis die je nog lang bij zult blijven. En dan niet omdat het niet altijd even makkelijk gaat, vooral omdat je het allermooiste cadeau ooit krijgt: een kindje!

Half maart moest ik komen passen en dat waar ik bang voor was gebeurde: de rits ging niet meer dicht. Ik zag mijn hele trouwdag, die ik zorgvuldig had gepland, helemaal in elkaar storten. Ik heb tranen met tuiten staan huilen in het centrum van Rotterdam, de hormonen zullen daar ook wel iets mee te maken hebben gehad. Gelukkig was mijn moeder mee en stelde de verkoopster mij gerust door te zeggen dat alles goed zou komen. Een paar dagen voor mijn grote dag moest ik weer passen. Het geluid van de rits die werd dichtgedaan door mijn moeder, was op dat moment het mooiste geluid wat ik kon horen. Gelukkig, eind goed al goed, de meest perfecte trouwdag en een gezonde dochter van nu alweer zeven jaar oud!

Er zijn heel veel deelneemsters die hun geluk onbaatzuchtig met anderen willen delen en ook talloze deelneemsters die graag iets terug willen doen, omdat ze eerst gebruik hebben moeten maken van Pregnyl. Die laatste categorie doet ook iets voor mij persoonlijk, omdat ze mij steeds weer laten zien waar we voor vechten. Ik laad me ongelooflijk op aan hun geluk en kan dat vervolgens heel goed overbrengen naar de deelneemster die deze vrouwen wil helpen.

Mijn dochter is één van de vrouwen die zelf zonder problemen zwanger raakte. Toch kan ze meepraten over vruchtbaarheidsproblematiek, want als één van de verloskundigen van de praktijk Pijnacker-Nootdorp bereiken de verhalen over lange medische trajecten haar bijna wekelijks. “Veel paren worden uiteindelijk geholpen, maar daar gaan vaak jaren van onzekerheid en verdriet aan vooraf. Ik heb dan ook geen moment getwijfeld over deelname aan Moeders voor Moeders”, vertelt Marije. “Ik werd, ook door collega’s, geregeld geplaagd dat ik natuurlijk mee moest doen van of voor mijn moeder. Maar al was mijn moeder nog zo blij met mij als deelneemster, toch heb ik deze keuze niet omwille van haar gemaakt.”

“Ik werk zelf fulltime en 100% onregelmatig, maar Moeders voor Moeders verlangde van mij niet meer dan dat ik thuis mijn urine opving.” Zo kan iedereen dus gemakkelijk meedoen. “Omdat ik de eerste weken nog liever niet wilde dat heel Pijnacker zou weten dat de verloskundige zelf ook zwanger was, heb ik de kratjes eens per week zelf omgewisseld. Een werkje van niks en discretie verzekerd!”, vertelt Marije.

Mijn dochter is maar één van die 36.000 vrouwen die vorig jaar vele liters urine bij elkaar verzamelden. “Het was geen moeite of lastig gedoe, want iedereen moet toch plassen! Daarbij was het maar voor een paar weken! En al zou je er moeite voor moeten doen, je kunt hiermee voor een ander zoveel betekenen. Nee, voor mij was het doorspoelen van mijn urine geen optie”, aldus de wijze woorden van Marije!

Deze blog is geschreven door informatrice Hanneke Beijersbergen.

Bij een gesprek met een deelneemster zat maanden geleden ook de aanstaande oma. Zij vond het allemaal zo leuk en spannend en was vanaf het begin heel erg betrokken bij de zwangerschap. Later in het gesprek vertelde ze mij dat ze zelf helaas geen kinderen heeft kunnen krijgen en dat ze om die reden twee kinderen heeft geadopteerd. Ze vond het zo leuk dat ze er door haar dochter zo bij betrokken werd, vooral omdat ze zelf niet de ervaring heeft kunnen meemaken van het zwanger zijn.

Ik vertelde beide de dames over ‘Berichtje Uit Je Buik‘ en ik vertelde aan oma dat zij zich hier ook voor de updates kon aanmelden. Onlangs kwam ik haar weer tegen, inmiddels oma van een prachtige kleindochter. Ze vertelde mij dat ze zichzelf inderdaad had aangemeld voor ‘Berichtje Uit Je Buik’ en dat ze elke week een e-mail had gekregen, gericht aan ‘oma Tonnie’. Ze vond het zo mooi en keek iedere week uit naar het berichtje om te zien hoe haar kleinkind zich had ontwikkeld. Het was voor haar een prachtige ervaring en zo had ze het toch allemaal een klein beetje zelf kunnen ervaren.

Ook wekelijkse berichtjes uit je buik ontvangen over de ontwikkeling van je baby? Klik hier!

In een gesprek een paar weken geleden vroeg een deelneemster mij even te wachten. Ze haalde een vergeeld boekje uit een lade te voorschijn. Het was een babydagboek met Ot en Sien-achtige plaatjes. ‘Dit heeft mijn moeder gekregen van Moeders voor Moeders toen ze zwanger was van mij en toen ik zwanger werd, heeft ze het aan mij gegeven.’ Een mooi aandenken en gegarandeerd dat dit wordt doorgegeven van moeder op dochter. Het motiveerde haar om ook mee te doen met Moeders voor Moeders. Erg bijzonder om die ‘oude’ cadeautjes terug te zien!

De laatste zaterdag van maart staat in het teken van deelneemsterbezoek. Na een zonnige voorjaarsweek zonder jas op pad te zijn te geweest, hijs ik mij op deze kille zaterdagmorgen toch maar weer in mijn winterjas. Ik heb zes afspraken gepland vandaag. Bij de laatste afspraak word ik ontvangen in een kleine oude boerderij, ergens in een dorpje midden in het land. Door de twee katten word ik vriendelijk welkom geheten. Katten vinden mijn tassen altijd zeer interessant en die worden dan ook uitgebreid besnuffeld.

Nadat ik mij heb geïnstalleerd op de grote bank, komt één van de katten gezellig spinnend achter mij liggen op mijn jas die ik daar heb neergelegd. Zodra de deelneemster dit ziet, stuurt zij het beestje meteen weg. Druk pratend over Moeders voor Moeders, hebben wij niet in de gaten dat de kat weer is neergestreken op mijn jas. Totdat de man des huizes ziet dat poeslief haar behoefte op mijn jas en de muur heeft gedaan. Paniek alom!

Zaterdagmiddag laat krijg ik een schoon gewassen jas en een goedmaakpresentje thuisbezorgd. Dankjewel lieve deelneemster!