Als Fieldmanager bij deze organisatie kom ik geregeld in gesprek met vrouwen die een lange weg hebben gehad voordat wij bij ze aan tafel mogen zitten. Dit maakt ons werk heel bijzonder, maar heeft mij tegelijkertijd aan het denken gezet over onze eigen weg naar het zwanger worden.

Toen wij in 2010 de sleutel kregen van ons nieuwe paleisje ben ik gestopt met de pil. We waren immers getrouwd en in dit nieuwe huis is een zee van ruimte voor een kindje. En omdat we nog een paar maanden moesten verbouwen om het bewoonbaar te maken, kon in die tijd mooi de pil uit mijn lichaam verdwijnen.
Tegelijkertijd hadden we in ons achterhoofd dat het misschien wel even kon duren bij ons. Mijn man heeft jaren geleden een heftig motorongeluk gehad. Diverse verwondingen leidde ertoe dat hij na een reanimatie een week in coma heeft gelegen. Tel daarbij een ziekenhuis bacterie op een cruciale vruchtbaarheidsplaats bij op en onze kansberekening was voltooid. Wij hadden dus niet het idee dat we zo 1-2-3 zwanger zouden worden.
Dus na de verbouwing gingen we verder met ‘klussen’. En we begonnen te tellen. 1….2….3 RAAK!

Huh? Klopt dat wel? Zo snel?
Ja dus, want een kleine 9 maanden later werd onze grote liefde Joy geboren. Een wonder en alle clichés bleken te kloppen.

Over een tweede dachten we in het begin niet zo na. Ik had een heftige bevalling en Joy werd na 4 maanden gediagnosticeerd met astma. We vonden het wel even prima zo en genoten volop met zijn drietjes. Maar na een tijdje begon het wel weer te kriebelen. En Joy is anders ook maar zo alleen.

Alleen zijn we alweer 3,5 jaar verder na de eerste zwangerschap. Zou het wel weer zo makkelijk gaan? Zit er straks niet teveel leeftijd tussen Joy en nummer 2 als het iets langer duurt?
Allemaal vragen die overbodig bleken, want deze keer was nog sneller dan de eerste. Slechts 1 ronde hebben we nodig gehad.

En dat zet je aan het denken. Is ons leven maakbaar? Kunnen wij over zoiets groots beslissen en gebeurt het dan ook direct? En waarom bij ons wel maar bij zoveel andere stellen niet? Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die zeggen; We nemen een kind. Nee, mensen een kind krijg je en is het grootste geschenk dat je ooit in je leven zult mogen ontvangen.

Maar intussen voel ik me ‘schuldig’, tegenover al die bekenden en onbekenden waarbij zwanger worden niet zo een vanzelfsprekendheid is als bij ons. En daarom ben ik iets aan het overwegen; eiceldonatie. Hierbij worden mijn eicellen ‘geoogst’ en gebruikt voor vrouwen die zelf niet meer over gezonde eicellen beschikken.

Wil je hier meer over lezen? Kijk eens op internet, bijvoorbeeld op de website van Freya.

Nog een manier dus om je geluk te delen!

In Amerika krijgen de aanstaande moeders veel grote cadeau’s als bijdrage voor het aanstaande ouderschap. De cadeau’s lopen op tot kinderwagens, meubels en duur speelgoed. In Nederland is er geen echte term en traditie voor de babyshower.

Steeds meer vrouwen organiseren een babyshower voor hun zwangere vriendin/familielid. Op de dag zelf wordt de aanstaande moeder verrast met lekkere hapjes, spelletjes en cadeautjes. De cadeautjes die in Nederland geschonken worden zijn kleiner en praktischer, zoals kleding, boekjes en tegoedbonnen. De luiertaart behoort ook  vaak tot een cadeau. Dit is een taart opgebouwd uit opgerolde luiers met voor elke kraamdag een cadeautje binnenin de taart.

De babyshower vindt meestal plaats wanneer de zwangere vrouw met verlof is of vlak daarvoor. Dan zijn de belangrijkste echo’s geweest en kan ze optimaal genieten.

Heb jij al eens een babyshower meegemaakt of georganiseerd? Wat vind je van deze nieuwe opkomende traditie?

Buiten dat het zwangerschapshormoon hCG van grote waarde kan zijn voor vrouwen met vruchtbaarheidsproblemen ligt  het ook aan de basis van het doel van Moeders voor Moeders. Helaas is het ook vaak de veroorzaker van menig zwangerschapskwaaltje. Misselijkheid in allerlei maten, moeheid, veranderde reuk en smaak, vergeetachtigheid en niet te vergeten het korte lontje en een daarbij horende hormonale of emotionele uitbarsting.

Tijdens sommige deelneemstersgesprekken ontmoet ik ook de partner c.q. toekomstig vader of tweede moeder. Daar waar de deelneemster een zucht van opluchting slaakt bij het zien van twee strepen op de test, heb ik menig partner ook al horen zeggen:  ‘nou die hormonen vliegen me om de oren, dus ik twijfel niet aan de hoeveelheid hormonen die wordt aangemaakt’. Dat levert de partner dan soms een lach, soms een verwijtende boze blik op.

Ik moet er altijd wel om lachen, want na vier doorlopen zwangerschappen kan ik ook uitgebreid meepraten over dat wat zwangerschapshormonen met je kunnen doen. Misselijk ben ik nooit geweest, wat een geluk, maar over dat korte lontje kan ik meepraten evenals over het overmatig emotioneel worden daar waar je voorheen alleen dacht ‘wat sneu zeg’. En als je het mijn man vraagt dan kan hij ook nog wel wat duiten in het zakje doen.

Ik zie mijn man nog naar me kijken, na mijn eerste hormonale uitbarsting ergens in het prille begin van mijn eerste zwangerschap. Hij keek alsof hij zeggen wilde ‘wie is die vrouw, met haar ben ik toch niet getrouwd, wáár gáát het over?’. Ik weet niet eens meer waarover het ging, iets volstrekt onbenulligs waarschijnlijk, een voorval in de trant van een mug een olifant maken. Maar die eerste hormonale uitbarsting is nog gevolgd door vele andere.

Daar waar ik er maar slecht mee leerde om te gaan, leerde mijn man dat wel. Hij gaf toe waar dat eigenlijk niet nodig was, negeerde het als het moest, maar liet het vooral over en langs zich heen komen.  Nu moet je ook niet denken dat ik vier zwangerschappen lang nagenoeg  40 weken een draak van een hormonale zwangere vrouw was, helemaal niet, maar zeker de eerste en de laatste zwangerschapsweken waren funest. Maar laten we eerlijk zijn, het gaat gewoon met je aan de haal, of je nu wil of niet. Zoiets als een slapende vulkaan waar zich op de bodem van de krater een kolkende, afwachtende massa bevindt die op een bepaald moment ineens tot uitbarsting kan komen.

Uitgeschopte schoenen van je partner op de mat worden ineens hindernissen waarover je je nekt breekt. Het omslaan van de krant, geeft ineens te veel wind langs je bord en gekraak aan je oren, de goedbedoelde kop koffie is te sterk en zit ook nog in de verkeerde mok. En waarom moet er nu uitgerekend een blik sardientjes open getrokken worden als je partner weet dat je dat zo vindt stinken en dan helemaal! Gevoelsmatig moet je al alles alleen doen dus waarom er dan niet even een helpende hand uitgestoken kan worden is al helemaal onoverkomelijk. Het gaat meestal nergens over achteraf bekeken, toch?

Ik zie mezelf nog ergens in de laatste weken van mijn eerste zwangerschap als een bezetene  twee keer per week de plinten in de woonkamer schoonmaken. Ik ben ook niet vergeten dat ik met een hoogzwangere buik wekelijks alle lampen in het hele huis schoon moest maken en moest ontdoen van minuscule fruitvliegjes die een voortijdige dood hadden gevonden in het glaswerk rondom de lamp. En dan die laatste zwangerschapsweken dat ik bijna dagelijks de auto brandschoon wilde hebben, van binnen en van buiten, want stél je toch voor dat je met een vieze auto richting ziekenhuis zou moeten voor je bevalling en dat je met een nieuwbakken baby in een met modder besmeurde auto weer huiswaarts zou moeten keren? Geen denken aan, ik poetste hem grondig mét dikke buik staand op een klein trapje, ieder vuiltje ook op het dak werd vakkundig verwijderd, meerdere keren per week. Ik leek wel niet wijs, maar ik was het niet, het waren hormonen die bezit van me hadden genomen. Jammer alleen dat toen de bevalling enkele weken daarna laat op de avond begon én eindigde in het holst van de nacht, we heen en terug reden in het donker, in de stromende regen en dus al dat overmatige poetsen van de auto in de weken daarvoor het beoogde doel geheel voorbij schoot.

Voorbeelden genoeg, van dat wat hormonen en een zwangerschap met je kunnen doen. Om over de bevalling maar niet te spreken, daar zal ik nog wel eens een andere blog aan wijden, maar dat goedbedoelde natte washandje, dat vast houden van mijn hand tijdens een hardnekkige wee, alle goede bedoelingen van mijn man ten spijt.

Het waren de hormonen geweest die me ertoe hadden aangezet. Vier zwangerschappen, vier maal minstens het tienvoudige aan veroorzakende hormonen en bijbehorende tijdelijke hormonale wirwar . Voor behoud van huwelijk en persoon is het meeste van die hormonale wirwar allemaal weer goed gekomen. De plintjes hebben mijn aandacht niet meer, de lampen zijn soms langer in gezelschap van een dood fruitvliegje dan zou moeten en de auto had vaak toch echt al weken eerder gewassen en uitgezogen moeten zijn.  Alleen mijn geheugen is niet meer wat het geweest is, dat restantje hormoonschade ebt nog na, ik vrees voorgoed. Boodschappen doen zonder lijstje kan ik niet meer, als ik dat lijstje ook niet vergeet.

Tegen de partners wil ik zeggen: het komt weer goed, de meeste dingen zijn van tijdelijke aard,  waai mee waar dat kan en probeer niet alles te willen begrijpen. Dat kunnen wij namelijk zelf ook niet. Wij vrouwen, zeker in zwangere toestand, kunnen er niks doen aan die bijbehorende hormonale invasie. Die krijg je gewoon cadeau als je twee strepen op een hCG-test ziet verschijnen.

Allemaal onschuldige vragen, die soms een tikkeltje persoonlijk zijn. Maar ach, eenmaal zwanger word je toch een soort publiekelijk bezit dus we beantwoorden ze en vergelijken ons suf. En dan komt de bevalling. Ook zo eentje die vele vragen oproept! Hoe lang heb jij erover gedaan? Oh maar 24 uur, nou dat is niets vergeleken bij die van mij, die duurde 48 uur!! En ben je uitgescheurd? Hoeveel hechtingen had jij? Zo weinig? Ik had er wel het dubbele!

Als je het zo leest eigenlijk te hilarisch en gênant voor woorden, maar heel eerlijk gezegd heb ik er zelf ook aan mee gedaan. Ja, met een bevalling van 65,5 uur ‘won’ ik uiteindelijk ook bijna altijd! Ik deed mee, totdat de kinderen vergeleken werden.  Als een soort hyena’s werd er gekeken welk kind het snelste was. En wanneer dat werd geconstateerd, begon de ‘opschepperij’.

Onze dochter is nu 3 jaar oud en ik zal in chronologische volgorde eens proberen op te sommen welke vragen ik allemaal voorbij hoorde komen. ‘Slaapt ze al door?’ ‘Lacht ze al?’ ‘Heeft ze al tanden?’ ‘Rolt ze al om?’ ‘Eet ze al groente en fruit?’ ‘Kan ze al los zitten?’ ‘Tijgert ze al?’ ‘Kruipt ze al?’ ‘Trekt ze zich al op?’ ‘Staat ze al los?’ ‘Loopt ze al?’ ‘Eet ze al met de pot mee?’ ‘Praat ze al?’ ‘Is ze al zindelijk?’ ‘Kan ze al tellen?’ ‘Kan ze zich al aan en uitkleden?’ Zo kan ik een ellenlange lijst maken.

En op vrijwel al de vragen was ons antwoord: ‘Nee’. Simpelweg omdat onze dochter geen hardloper is, maar alles op haar eigen tijd en manier wil uitvinden. En wij vinden dat prima. Ze laat zich niet leiden door gemiddeld Nederland maar vaart haar eigen koers. Dat geeft haar zelfvertrouwen en ruimte om andere dingen die zij belangrijk vindt te ontwikkelen, zoals haar sociale vermogen. De openheid en goedheid waarmee zij de wereld in kijkt daar kunnen veel volwassenen nog wat van leren.

En is zij dan slechter of dommer dan een kind dat sneller is? Lijkt mij niet. Gemiddelden ontstaan immers uit extremen. Mijn advies? Laat kinderen genieten en zichzelf zijn, dan kunnen moeders dat ook. En komt de rest vanzelf goed.

Wachtweken zijn wachtmaanden geworden en er gaat zo weer een jaar voorbij.

2013 begon hoopvol, met een mooie oogst. Een vriezer in de VU vol met onze embryo’s. Maar wanneer kunnen we weer verder?

Het (af)wachten duurt lang. Ook deze maand weer: er waren teveel aanmeldingen bij het lab, wij moeten een maandje wachten. Het is onzeker of we volgende maand wel aan de beurt komen. Het voelt als een loting. Ik hoorde van iemand dat er soms 26 aanmeldingen per dag binnenkomen, dat er 6 ‘ingeloot’ worden. 20 vrouwen op 1 dag worden teleurgesteld. Het ziekenhuis kan er niets aan doen, want ze mogen niet uitbreiden met extra personeel in het lab om meer ‘labbaby’s’ te maken. Voor de verpleegkundigen is het vast ook vervelend om mensen teleur te stellen.

Ik heb er 1 dag flink van gebaald, maar ik weet dat ik hier geen invloed op heb. Als ik langer ga balen, zit ik alleen mezelf in de weg (en Frank). Een paar maanden gedwongen pauze zonder hormonen in mijn lijf heeft ook zijn voordelen. Ik ben er minder mee bezig en zwanger worden beheerst mijn leven (nu) niet. Ik heb energie en voel tegelijkertijd de rust van binnen. Ik geniet van de grote en kleine dingen. We wandelen en fietsen urenlang, genieten van de mooie natuur in het voorjaar en we hebben veel pret met elkaar. We lachen om haar eerste woorden en haar grappige dingen, we lachen ook met elkaar als ze even niet bij ons is. Ik voel me compleet gelukkig met mijn leven zoals het nu is. Ik wil graag een tweede kindje, het lijkt me zo fantastisch om Felicia op te zien groeien met een broertje of zusje, maar als het niet lukt, dan is het maar zo.

Waar vroeger mijn verjaardag het meetpunt was met zwanger worden (weer een jaar voorbij), is dat nu de verjaardag van Felicia geworden. Haar eerste verjaardag, de dag dat ook mijn boek uitkwam, begon ons vervolg voor een tweede kindje. Uitgerekend op de dag van mijn boekpresentatie had ik ‘s ochtends mijn eerste echo.

En nu zijn we bijna een jaar verder. We zien wel wat het komende jaar gaat brengen.

Wanneer kies je nou voor adoptie? Soms is IVF of ICSI een oplossing, maar als dit na jaren proberen niet lukt, ga je dan door of kies je voor adoptie? Het moment waarop de grote beslissing wordt genomen verschilt per koppel. Sommige kiezen direct voor adoptie wanneer ze horen een kleine kans te hebben zelf zwanger te kunnen worden, anderen proberen het eerst toch liever zelf, al duurt dit jaren..

Als je besluit een baby te adopteren, dan ben je er nog niet: pas dan begint het hele proces dat hoort bij adopteren. Wil je een Nederlands of buitenlands kindje? En dan al die gesprekken, keuringen en formulieren. Soms voelt dat best vreemd, iedere vrouw mag een baby op de wereld zetten ongeacht of ze ervoor kan zorgen. Jij wil een baby adopteren en moet je eerst bewijzen.

Het is een zwaar proces, maar als het eenmaal achter de rug is kunnen jij en je partner wel jullie eigen kind in de armen sluiten. Heb jij een kindje geadopteerd of ken je iemand die dit heeft gedaan? Of ben je het nog aan het overwegen? Deel je verhaal!

(plaatje via: http://www.ibelieveinadv.com/)

Steeds meer huizen zijn inmiddels ontdaan van gekleurde vlaggetjes en andere versieringen, menigeen heeft zijn oude spullen verkocht op een rommelmarkt, heeft misschien ook minstens zoveel nieuwe waar weer mee huiswaarts genomen maar het is vast niemand ontgaan dat ons land een koning én een koningin rijker is geworden. Een bijzonder moment in de historie, of je nu veel of weinig met het Koningshuis op hebt.

Er zijn maar weinig overeenkomsten tussen ons nieuwe koningspaar en mij, maar één overeenkomst is er met zekerheid: we hebben allebei een gezin met jonge kinderen.
Mijn man en ik ontmoetten elkaar via de eerste serie van Boer zoekt Vrouw; hij liet zich ompraten, liet een introductiefilm opnemen en kwam op televisie. Mijn oog viel op hem op het moment dat hij te horen kreeg niet bij de mannen te horen die het programma mochten vervolgen. En dus was daar de kans, buiten het oog van de camera, buiten de pen van de schrijvende media, om ongedwongen elkaar beter te leren kennen. Inmiddels zijn we 8 jaar verder na onze eerste ontmoeting, hebben wij ons houten huwelijk al gevierd en zijn we nog altijd gelukkig en ook rijk bedeeld met twee zonen en twee dochters.

Dat het hier met vier kinderen in de leeftijd van 1 tot 6 jaar een druk huishouden is, dat mag menigeen duidelijk zijn. Daarnaast is er ook altijd de bedrijvigheid in en rondom ons akkerbouwbedrijf, maar daarnaast betekent het ook dat we kunnen wonen in alle vrijheid, in alle rust en ruimte.

Echtgenote, moeder en sinds november 2012 ook informatrice voor Moeders voor Moeders in Zeeland. Het is werk dat prima met een groot gezin te combineren is, maar daarnaast is het vooral ontzettend leuk en dankbaar werk. Wat afwachtend liet ik de inwerkperiode over me heen komen, met gezonde zenuwen reed ik begin november naar mijn eerste deelneemster toe en vervolgens werd ik gegrepen door dat wat informatrice voor Moeders voor Moeders zijn, betekent.

De bereidheid van zwangere vrouwen om wat voor een ander te betekenen is groot, wordt binnen mijn rayon ook steeds groter en iedere deelneemster die mee wil doen is gedreven en enthousiast. Werken voor Moeders voor Moeders voelt voor mij niet als werk; het geeft me energie en motiveert mij om er nóg meer uit te halen dan er tot op dat moment in zit.

Ik ontmoet voortdurend vrouwen die een kindje verwachten; voor sommigen onverwacht snel, voor weer anderen in de lijn der verwachting maar ook menig vrouw die ik ontmoet waarbij het zwanger worden allemaal niet zo vanzelfsprekend is gegaan. Allemaal een ander verhaal, allemaal afwachtend, allemaal gespannen maar ook benieuwd naar dat wat de toekomst hen gaat brengen. Altijd is er die hartelijkheid, altijd is er het aanbod voor een kop koffie of thee, altijd stap ik na ieder huisbezoek voldaan de deur weer uit. Het is heerlijk werken, dat daarom ook niet voelt als werk.

De eerste vrouwen die ik begin november inschreef zijn inmiddels hoogzwanger, staan op het punt van bevallen en als ik weer eens door het prachtige Zeeland rijd, op route naar een nieuwe deelneemster of ter werving richting huisarts, verloskundige of andere betrokkene, dan passeer ik soms een huis waar ik wel eens binnen geweest ben. Ik heb er nog geen roze of blauwe versiering aan kunnen ontdekken, maar dat zal vast niet lang meer duren.

Mede dankzij de sponsoring van Moeders voor Moeders hebben wij dit blad kunnen uitgeven. Een blad voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Een blad met als doel het onderwerp een gezicht te geven en het onderwerp bespreekbaar te maken. Want nu al horen we dat heel veel vrouwen het blad doorgeven aan vriendinnen, hun moeder of zus.

En dat het ze helpt om het gesprek over het uitblijven van een zwangerschap aan te gaan. Klik hier voor een eerdere blog over het tijdschrift.

Heb je Uitgerekend Jij gemist? Dan kun je het nog nabestellen via onze website.

De jeugdherinneringen van Lemmia zijn besmet met bloed. Ze werd vaak geslagen, te vaak. Ze herinnert zich nog goed toen ze een jaar of acht was en een stenen muurtje moest bouwen. Ze deed het niet goed en haar moeder werd razend. In plaats van het voor te doen, sloeg haar moeder haar met een hamer op het hoofd. Het bloed spoot alle kanten op, haar moeder liet haar in haar kamertje achter en ze werd niet naar een ziekenhuis gebracht. Of die keer dat ze aan een bed werd vastgebonden en haar moeder haar bedreigde met een mes. Of al die keren dat ze in elkaar geslagen werd, urenlang ging het geweld door. Ze dacht dat lijden bij het leven hoorde, in haar geval was dat zo. In Nederland komt ze erachter dat het niet normaal is om geslagen te worden door je moeder.

In Nederland wordt haar leven niet veel beter. Ze wordt gepest op school, en voelt zich buitengesloten omdat ze de taal niet begrijpt. Het eerste jaar is ze erg eenzaam en verdrietig, pas na een jaar begint ze te praten op school en leert ze voor zichzelf op te komen.

Op haar twintigste loopt ze weg van huis. Ze vlucht naar een ‘blijf van mijn lijf’ huis. Ze komt in Zwolle terecht, waar de hulpverleners contact zoeken met haar moeder om het probleem op te lossen. Dit was onmogelijk. Vervolgens wordt Lemmia uit veiligheidsredenen overgeplaatst naar een schuilplaats in Emmen en neemt ze een andere naam en identiteit aan.

Als buren naar haar vragen, zegt haar moeder dat haar dochter zelfmoord heeft gepleegd en begraven wordt in Marokko. Ook in Marokko vragen familie en vrienden zich af wat er met Lemmia is gebeurd. Weglopen wordt als grote schande voor de familie gezien. Haar moeder verklaart haar dood en regelt de begrafenis voor haar dochter met een traditionele ceremonie. Een grote leugen, want de begrafenis vindt plaats zonder lichaam. Op een begraafplaats in de binnenlanden van Marokko staat haar graf.

Lemmia is bang, bang voor haar moeder en bang voor het leven. Wat voor toekomst heeft ze? Ze knokt, bouwt een nieuw leven op en ze gaat een opleiding doen.
Tussendoor bloeit een liefde op met een Nederlandse jongen met wie ze haar toekomst wilt gaan opbouwen. Maar.. kan ze afrekenen met haar verleden?

Het boek ‘Moederliefde’ wordt in de nazomer van 2013 verwacht. Ze heeft Anne Tel, schrijfster van ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’ (2012), gevraagd om haar verhaal vast te leggen.

Niets is vervelender dan je zorgen maken over wat anderen vinden of denken. Probeer je te concentreren op wat je zelf wil of waar je mee bezig bent. Niemand weet namelijk hoe jij erin staat en je hoeft dit ook heus niet te vertellen. Voel je niet schuldig als je er nog niet aan toe bent, terwijl je ouders dolgraag opa en oma willen worden. Het gaat om jou en je partner.

Je kunt jullie plannen en gevoel delen met mensen in dichtbij je staan. Op deze manier voorkom je de steeds weer herhaalde vraag over jullie kinderwens. Als er duidelijkheid is, zal men meer rekening houden met jullie. Vooral als je wel zwanger wil worden, maar het niet lukt. Het is dan fijn om bij bepaalde mensen het niet steeds te hoeven uitleggen. Stress is wel het minste wat je kunt gebruiken in deze situatie.

Kortom, denk aan jezelf en jullie toekomst plannen en probeer je niet op te laten jagen door meekijkende ouders of vragende blikken van vrienden en familie.  Herken jij het verhaal en hoe ben je er mee omgegaan?