Ik ben Jessica Snik, 43 jaar en moeder van Thomas van 16 mnd. Ik ben een BAM-er. Mijn verhaal? Dat lees je hieronder. Vijf jaar geleden rond deze tijd was ik druk aan het denken over hoe mijn leven gelopen was. Ik heb diverse relaties gehad maar die liepen iedere keer op niets uit. Maar ik had wel een kinderwens, ik wilde altijd huisje-boompje-beestje. Maar ja, de juiste man om daar zo mee te settelen en kinderen te krijgen was er nog steeds niet. Was het niet van mijn kant dan wel van zijn kant. En tja, mijn kinderwens bleef maar knagen. Dus ik ben toen na gaan denken over alleen een kindje op de wereld te zetten en op te gaan voeden met de normen en waarden die ik ook heb meegekregen. En ik dacht: “als ik het nu niet doe is het te laat en krijg ik spijt”.

Maar ja, hoe ga je dat in werking zetten en hoe zouden mijn vrienden en familie daar op reageren? Na het uitgebreid met hun besproken te hebben en financieel alles uit te zoeken en met een oud vriendinnetje gepraat te hebben (zij is ook BAM-er) heb ik de beslissing genomen om het aan te gaan.

Ik ben naar mijn huisarts gegaan om mijn spiraaltje eruit te laten halen en te bespreken wat mijn plannen waren. Zij vond het heel mooi dat ik dit aan wilde gaan en adviseerde mij om naar een gynaecoloog te gaan voor informatie. In overleg met mijn ex-schoonzusje en de huisarts heb ik gekozen voor Isala in Zwolle, zij staan goed aangeschreven en het is niet zo heel ver rijden van Friesland.

Op zoek naar een donor
Daar heb ik met een vriendin de eerste afspraak gehad en heel veel info gekregen maar ik liet me er niet vanaf brengen, de wens was te groot. Ondertussen had ik ook al op de site Meer dan Gewenst een oproep gedaan voor een donor want ik wilde het niet via het ziekenhuis doen. Dan mag mijn zoontje niet al op jonge leeftijd op zoek gaan naar zijn vader en dat wilde ik hem niet aan doen. Al vrij snel kwamen er reacties en ik moet bekennen dat ik al snel de juiste kandidaat gevonden had. Na veel gemaild en een keer afgesproken te hebben om hem in levende lijve te ontmoeten heb ik besloten met hem in zee te gaan. Wij hebben het zo geregeld dat Thomas al op vrij jonge leeftijd contact met hem op kan nemen als hij dat wil.

Behandelingen
Ik wilde eerst ZI proberen, mijn hormoonhuishouding was nog goed voor mijn leeftijd en ik wilde alle kansen pakken die ik had. Maar helaas na 9 behandelingen nog steeds niet zwanger. De moed begon me aardig in de schoenen te zakken maar toch was de wens zo groot dat ik niet op wilde geven, nog lange niet! Dus ik besloot IUI te gaan doen. Met heel veel steun van vrienden, familie en collega’s waren de teleurstellingen wel te dragen. Ik heb in totaal 6x IUI gehad, had nog 2 kansen maar de laatste teleurstelling was zo groot dat ik even een pauze nodig had. Die heb ik genomen en in het half jaar dat ik pauze had heb ik besloten niet meer verder te willen met de IUI en een stap verder te gaan, IVF of ICSI. Ik was inmiddels bijna 3 jaar verder. Dat uitgesproken te hebben en alles met de gynaecoloog besproken te hebben zijn we dat traject ingegaan. Ik heb voor IVF gekozen omdat de kans op meerdere bevruchtingen groter was en gezien mijn leeftijd moest ik niet te lang meer wachten. In januari 2016 is er 1 embryo teruggeplaatst en 2 weken later was ik zwanger.

Helemaal alleen
Hoe is het om alles alleen te doen? Ik moet bekennen dat het best wel pittig is, vooral nu hij ouder is en het echt op opvoeden aan komt. Hij heeft best een pittig karakter maar toch wordt hij steeds makkelijker. Toen hij nog jonger was wilde hij veel dingen heel snel doen waardoor hij gefrustreerd werd als het hem niet lukte. Nu is hij rustiger geworden maar toch is het nog pittig. Mede door zijn pittige karakter en het uitproberen van hoe ver hij bij mama kan gaan.

Pittig
Zoals ik al zei is het soms best wel pittig als alleenstaande. Ik heb er bewust voor gekozen om het alleen te doen dus ik wist dat het zwaar zou kunnen worden. Mijn familie woont niet dichtbij dus daar kan ik niet op terugvallen mocht niet nodig zijn. Gelukkig heb ik een hele lieve vriendin in de buurt wonen waar ik op terug kan vallen en op een half uur en een uur ook nog vrienden waar ik zo nu en dan op terug kan vallen. En ik heb 2 buren die veel voor me doen. En ik moet bekennen dat ze op mijn werk ook flexibel zijn in de zin van kunnen wisselen qua werkdagen mocht dat nodig zijn i.v.m. de oppas. Ik werk 28 uur waarvan 4 uur thuis, waar ik erg blij mee ben. Thomas gaat 3 dagen in de week naar 2 gastouders waar hij het heel goed naar de zin heeft. Daardoor ga ik ook met een gerust hart naar het werk. Waarom 2 gastouders? De gastouder waar hij het meest is werkt niet op woensdag dus daar heb ik een andere gastouder voor gevonden. En het is wel prettig om 2 gastouders te hebben mocht een van hen ziek worden of een keer niet op kunnen passen i.v.m. vakantie etc.

Niet meer uitslapen
Het zware er aan is dat ik niet even met iemand kan overleggen wat te doen bij bijv. ziekte of zo. Of kan zeggen “wil jij nu even gaan?” Of ’s ochtends uitslapen terwijl de partner beneden zit met de kleine. Maar toch red ik me iedere keer wel. Soms met hulp van de vriendin van mijn buurman, soms met oppashulp van vrienden. En het feit dat ik iedere keer te horen krijg dat ik het hartstikke goed doe maakt mij ook sterker waardoor het op een of andere manier makkelijker wordt om het alleen te doen.

Ik ben heel erg blij met mijn mannetje en zit zelfs te denken aan een broertje of zusje voor hem. In mijn gedachten ben ik er heel erg mee bezig, ik heb de stap nog niet gezet. Moet eerst e.e.a. organiseren en kijken of het financieel allemaal gaat lukken. Maar de wens is er wel!

Gastauteur – heeft 25 verhalen geschreven.

Meer Artikelen

  • Geen artikelen gevonden