Voordat ik aan mij verhaal begin wil ik me eerst even voorstellen. Ik ben Joy (29 jaar) en ik ben getrouwd met Rik (26 jaar) wij zijn inmiddels al best wat jaren bij elkaar en hadden allebei een grote kinderwens.

Toen wij elkaar 5 jaar kenden begon onze kinderwens op te spelen. Wat wij ook probeerden, onze wens ging helaas niet in vervulling! Wij hebben samen vele gesprekken gevoerd wat we dan wilden doen. Of we naar de huisarts wilden of niet? Wij wisten van andere mensen dat onze relatie onder druk zou kunnen komen te staan. Samen besloten wij naar de huisarts te gaan om te kijken of die wat voor ons kon betekenen.

Ziekenhuis
De huisarts kon niet zoveel betekenen voor ons, en verwees ons door naar het ziekenhuis. Van te voren spraken wij af: aan wie het ook zou liggen we zouden het elkaar nooit verwijten. In het ziekenhuis werd eerst onderzocht aan wie het zou liggen en daar vandaan konden wij samen met het ziekenhuis een behandelplan op gaan stellen. Een operatie kwam er ook aan te pas!

Eindelijk ging de zon schijnen
Onze allerlaatste poging: zelf was ik helemaal op. Ik kon niet meer! Was alles dan voor niks geweest? Maar Rik trok mij omhoog en zei, we hebben nog één poging. Anders krijg je misschien in de toekomst spijt. Eigenlijk had ik het zelf al losgelaten. Maar toen bleken wonderen toch te bestaan en raakte ik zwanger! Wat waren wij dolgelukkig en emotioneel. Ik raakte niet zomaar zwanger, niet alles was voor niet geweest. Uit de eerste echo bleek het om een tweeling te gaan! Wij konden ons geluk niet op.

De zwangerschap
Toen ik 8 weken zwanger was begon de misselijkheid op te spelen, alles kwam eruit niets bleef meer binnen. De huisarts verwees mij naar een diëtiste en daar kreeg ik flesjes met voeding waar alles in zat, gelukkig bleef dat erin. De misselijkheid ging door tot 20 weken van de zwangerschap! Met 21 weken constateerde de dokter bekkeninstabiliteit. Daardoor ben ik met 24 weken helemaal gestopt met werken omdat het niet meer ging. Volgens de arts zou rust het beste zijn. Toen ik 30 weken zwanger was zat ik in de auto en door een draaiing van een baby zakte ik twee seconden weg. Waardoor ik een ongeluk kreeg en in de sloot terecht kwam! Wij hebben het er alledrie goed vanaf gebracht.

35 Weken zwanger
Toen ik 35 weken zwanger was, kwam ik bij de gynaecoloog voor controle. Hij vroeg aan mij hoe het ging en ik gaf als antwoord dat ik hoopte dat het niet lang meer duurde, mijn buik was vreselijk dik en ik kon niet meer slapen. Ik moest er gemiddeld tien keer per nacht uit om te plassen, ik voelde dat mijn lichaam op was.

Uit de meting door middel van een echo kwamen wij er achter dat onze kinderen 3 weken groei achterstand hadden! Ik werd daarom opgenomen in het ziekenhuis. Later werd besloten om de bevalling eerder op te wekken, de gynaecoloog besloot om na twee dagen mij in te leiden, dat had erg snel resultaat! De bevalling was binnen 3,5 uur voorbij.

Eindelijk na zoveel jaren samen, konden wij vertellen dat wij de trotse ouders waren van een prachtige zoon en dochter! Ze maakten het erg goed en mochten na twee weken mee naar huis! Inmiddels zijn ze vijf maanden en zijn wij ontzettend gelukkig.

Tot slot
Ik wil jullie hartelijk bedanken dat jullie de moeite hebben genomen om mijn blog te lezen. Ook wil ik de vrouwen die in een moeilijke situatie rondom zwanger worden zitten ook een warme knuffel aanbieden. Andere woorden heb ik niet. Vaak denk ik terug aan de moeilijke tijd. Er is hoop!

Joy

Gastauteur – heeft 25 verhalen geschreven.

Meer Artikelen

  • Geen artikelen gevonden