Als je het geluk hebt om zwanger te worden dan heb je vaak een bepaalde verwachting van je zwangerschap. Je verwacht dat je lekker zorgeloos kunt genieten van een buik die alsmaar groeit, daarmee kunt pronken en uiteindelijk je vrouwelijke oerkrachten mag gebruiken om je kindje op de wereld te zetten. Dit was tenminste zo ongeveer de verwachting van mijn zwangerschap. Helaas verliep het voor mij allemaal net even anders…

Complicaties
Met 13 weken zwangerschap kwam ik er tijdens de prenatale screening achter dat ik een myoom (vleesboom) op mijn baarmoeder had. Op zich niets ernstigs maar wel iets wat complicaties met zich mee kon brengen. Ik kreeg te horen dat ik niet natuurlijk zou kunnen bevallen omdat de vleesboom in de weg lag. Dit nieuws hakte er behoorlijk in. Ik wou helemaal geen keizersnede, ik wou gewoon natuurlijk bevallen zoals het (in mijn ogen toen) hoort. Natuurlijk besefte ik al snel dat een natuurlijke bevalling voor geen enkele aanstaande moeder vanzelfsprekend is.

Een andere complicatie van de vleesboom was pijn. Ik heb enorm veel pijnklachten gekregen tijdens mijn zwangerschap. Een keer zo erg dat ik met 16 weken opgenomen werd in het ziekenhuis en uiteindelijk voor 50% in de ziektewet terecht kwam. Tijdens de 20 weken echo kreeg ik te horen dat het geen vleesboom was maar een (goedaardige) cyste op mijn eierstok. Ook werd mij verteld dat ik een van mijn eierstokken kon verliezen als ze de cyste na mijn zwangerschap zouden verwijderen. Dit wil je als vrouw natuurlijk liever niet horen.

Bloedverlies
Vanaf ongeveer week 24 van mijn zwangerschap ging het steeds beter. Ik had niet veel pijnklachten meer en ik ben samen met mijn vriend nog een weekje op vakantie geweest naar Tenerife. Onze zogenoemde ‘baby-moon’ verliep gelukkig zonder zorgen, het was echt een lichtpuntje in mijn zwangerschap. Ik hoopte natuurlijk dat ook de rest van mijn zwangerschap nog zonder zorgen en pijn zou verlopen. Helaas was deze droom voorbij toen ik met ruim 31 weken zwangerschap plots bloedverlies kreeg.

Het bloedverlies werd veroorzaakt door een placenta previa. Dit is een placenta die aan de onderkant van de baarmoeder ligt, vaak over of tegen de baarmoedermond aan. Bloedverlies was een van de symptomen. Daarnaast was de kans op vroeggeboorte groot, vandaar dat ik twee injecties kreeg voor de longrijping van de baby. Ik werd nog naar een ander ziekenhuis overgebracht die gespecialiseerd zijn in vroeggeboortes vóór de 32 weken. 

Een spoedkeizersnede
Inmiddels was ik bijna 33 weken zwanger en na een paar dagen thuis te zijn geweest werd ik weer opgenomen met bloedverlies. Dit bloedverlies werd op een gegeven moment zo erg dat ons kindje met spoed gehaald moest worden. Op de OK kreeg ik de pijnlijke mededeling dat ik onder algehele narcose moest en de bevalling dus niet mee zou maken. Veel tijd om er bij stil te staan heb ik toen niet gehad want de pijn van de weeën namen de overhand. Wel vond ik het heel belangrijk dat mijn vriend er op tijd was om ons kindje op te vangen.

De eerste ontmoeting
Het is “het moment” waar je als aanstaande ouders naartoe leeft, de geboorte van je kindje. Het allereerste moment dat je je kindje ziet en vasthoudt, dat is het mooiste wat er is. Ik had er werkelijk waar nooit op gerekend dat het weleens zou kunnen dat ik dat moment niet zou meemaken.

Op 28 juni 01.36 uur is onze prachtige dochter Tess geboren. Een klein dapper meisje van 1845 gram en 46 cm. Het eerste moment dat ik mijn dochter zag was op de couveuseafdeling toen ik net uit narcose was. Helaas kan ik mij deze ontmoeting nauwelijks herinneren waardoor het voelt alsof er iets ontbreekt, alsof het verhaal niet compleet is en dat doet pijn.

En zo was ik dus van het ene op het andere moment moeder…

Wil je meer lezen?

Neem een kijkje op www.blogbylisanne.nl

 

 

Gastauteur – heeft 21 verhalen geschreven.

Meer Artikelen