De eerste die wist dat ik zwanger ben, was niet mijn lief. Dat was Moeders voor Moeders. Leuk om te vertellen aan mensen die het nog niet kennen: zij verzamelen de urine van prilzwangere vrouwen. De urine wordt gebruikt voor het maken van medicijnen die mensen met een kinderwens helpen hun droom te verwezenlijken.

Voor mij was het bij beide zwangerschappen vanzelfsprekend om mee te doen. Als mijn plasjes (en dat zijn er veel als zwangere) andere vrouwen kunnen helpen, waarom dan niet? Ik weet dat er veel zwangere dames zijn die niet meedoen. De reden: het is zo’n gedoe.

Ja, je moet urine verzamelen. En ja, die moet je in blauwe stinkende flessen gieten. En ja, die moet je eens per week bij de deur zetten. Klopt.

Er zijn ook vrouwen die elke maand teleurgesteld worden. Die al jaren proberen een kindje te krijgen. Vrouwen voor wie babyborrels en kraambezoekjes een enorme confrontatie zijn.

Ik was zo’n vrouw.

Mijn kinderwens was groot, maar mijn lichaam werkte niet mee. Dankzij hormoonpillen en spuiten raakte ik na anderhalf jaar zwanger van onze zoon. Hij is geboren dankzij Moeders voor Moeders.

Daarom vraag ik jullie, mijn mede-zwangeren, om ook mee te doen. Meld je aan en vang een paar weken je urine op. Elk plasje dat je doorspoelt, is een verspilling.

En met zoiets simpels kun je een ander zo blij maken. Deel je geluk!

Gastauteur – heeft 7 verhalen geschreven.

Meer Artikelen