nienke

Nienke en Ellen zijn oude vriendinnen en elkaar weer tegen het lijf gelopen na jaren zonder contact. Nienke is wensmama en Ellen moeder van twee kinderen. Omwille van hun verschillende situaties hebben ze besloten contact te houden en ervaringen te delen en van elkaar te leren. Dit is de eerste brief van Nienke aan Ellen, volgende week lees je Ellens brief aan Nienke. 

 

 

 

 

Lieve Ellen,

Wat leuk dat ik je na al die jaren weer ontmoet heb en geweldig dat we nu kunnen mailen. Je hebt een mooi gezin daar mag je trots op zijn. Je vroeg mij of ik nog niet aan kinderen gedacht had. Helaas is dat een uiterst pijnlijke vraag. Natuurlijk snap ik dat je dat niet zo bedoeld hebt, maar wist je dat 1 op de 6 stellen vruchtbaarheidsproblemen heeft? Wij zijn één van die stellen.

Met mijn ouders is alles goed en ook mijn broer en zus hebben niets te klagen. Mijn zus heeft twee prachtige kinderen en ik ben een super trotse suikertante! Ik zie mijn nichtje en neefje regelmatig, ze wonen niet naast de deur, maar toch spreken we elke maand af. Het is soms lastig als je familie niet om de hoek woont, maar ik vind het soms ook confronterend. Mijn zus die wel kinderen heeft wat ik heel graag wil. En natuurlijk gun je het andere mensen en vooral je zus, maar je gunt het jezelf ook zo erg. Dat is elke keer weer moeilijk hoor, een zwangerschapsaankondiging. Je bent superblij voor iemand die in verwachting is, maar ook denk je elke keer: ‘En wanneer mag ik?’

Wat waren de vragen die jij kreeg toen je zwanger was? Ik durf te wedden dat jij ook allemaal vragen en adviezen kreeg. Als je geen kinderen hebt is dat niet anders. Dat ik met mijn nichtje door de stad huppel en de opmerking krijg: ‘Dat staat je goed!’. Als je zoals ons (tijdelijk) ongewenst kinderloos bent zijn dat niet de makkelijkste dingen om op te reageren. Het klinkt immers nogal bot om te zeggen: ‘Dat weet ik, maar ik weet niet of het ooit werkelijkheid zal worden.’ Meestal antwoord ik maar kort omdat ik ook niet goed weet wat ik moet zeggen. Ik ben heel open naar mijn omgeving, mijn familie, collega’s en vrienden weten allemaal dat we in het ziekenhuistraject zitten. Maar tegen minder bekenden is het soms wel lastig. Wat zou jij liever hebben? Het eerlijke: ‘We zijn minder vruchtbaar’ of ‘We wachten nog even’? Technisch gezien is dat ook de waarheid, we wachten maar op een heel andere manier.

Ik weet niet of ze je ook persoonlijke vragen stellen als je zwanger bent. Ik vraag me wel eens af of ze jou durven vragen in welk standje je kindje verwekt is. Het is namelijk nogal een intieme vraag. Als je zoals ons verminderd vruchtbaar bent, heeft niemand moeite met de vraag: ‘Aan wie ligt het?’. Blijkbaar is dat een hele normale vraag, terwijl vragen in welk standje een kindje verwekt is ongepast is. Beide heel privé maar het wordt niet zo gezien. Ik vind het een heel pijnlijke vraag. Net zoals het standje niet uitmaakt, zou het ook niet moeten uitmaken wie er verminderd vruchtbaar is. Mensen blijven er soms zelfs op aandringen dat je dat zegt. Wij hebben besloten om te zeggen dat we samen verminderd vruchtbaar zijn. Er zijn wel een paar mensen die weten wie een extra deukje heeft, maar dat hoeft niet openbaar te worden.

Hoop dat jij durft te vertellen over jouw zwangerschap en opvoeding. Ik ben zo benieuwd hoe dat zal zijn. Om een positieve test te zien, de eerste echo, de eerste beweging voelen in je buik en toen je kindje eindelijk in je armen lag wat je toen dacht en voelde. Voel je vrij om vragen te stellen zoals ik dat ook doe aan jou.

Lieve groet, Nienke

Lieneke – heeft 3 verhalen geschreven.

Meer Artikelen