elisa2Getrouwd! Samen een huis gekocht! En nu klaar voor de volgende stap. Na een jaar proberen zonder resultaat en daarna de onderzoeken in het ziekenhuis, kregen we de stempel: onverklaard verminderd vruchtbaar. Bah, wat een rotterm. Waarom is het dan nog niet gelukt? We mochten het nog een half jaar zelf proberen en toen ook dat vruchteloos voorbij ging begonnen we begin 2013 met IUI. Vanaf dat moment zijn wij open geweest over onze situatie.

Zeven behandelingen verder was het vertrouwen in IUI toch wel verdwenen. Voor het nieuwe jaar keek ik dus al naar de vervolgstap: IVF. En toen hadden we ineens een positieve test in onze handen! September 2014 werd onze droom werkelijkheid: een prachtige dochter werd geboren.

Laat de natuur het maar bepalen!

Omdat we het ziekenhuistraject nooit meer wilden doorstaan hadden we meteen besloten: geen anticonceptie meer voor ons. Laat de natuur het maar bepalen! Met de gedachte dat we weer in het ziekenhuis zouden belanden, baalde ik toen ik ongesteld werd. Die maandelijkse teleurstelling. De derde keer bleef het echter uit, ik schrok er van; was het echt spontaan gelukt? Ik kreeg hierdoor het vertrouwen in mijn eigen lichaam terug, wat een fijn gevoel! We konden het dus ook zónder hulp!

September 2015 kregen wij een zoon. Zielsgelukkig en compleet, dacht ik.. Maar even later begon het toch weer te kriebelen. Het kon nu twee kanten opgaan en ook binnen mijn familie heb ik gezien dat die 2e of 3e niet vanzelfsprekend komt omdat ‘je lichaam nu weet hoe het moet’. We wilden niet dat het derde kindje veel later zou komen, dus zijn we er weer snel voor gegaan. En wat een geluk; ik ben wederom zwanger geworden via de natuurlijke weg! Nu hebben we straks 3 kindjes in 2,5 jaar tijd, hoe raar kan het lopen! Bijzonder genoeg durven mensen ook nog te vragen of het gepland was.

Rotopmerkingen

 Als zwanger worden niet vanzelf gaat, zorgt dit voor veel verdriet en twijfels. De opmerkingen die je krijgt helpen daar niet bij.

  • “Goh, anders stuur je je vrouw toch eens bij mij langs? Ik heb immers al bewezen dat ik het kan.”
  • “Volgens mij zijn jullie er gewoon te veel mee bezig, ik ken namelijk iemand die op vakantie ging en toen lukte het ineens wel!”
  • En toen ik spontaan zwanger was geworden: “Dan zie je maar. Lichaam en geest zijn zo met elkaar verbonden. Nu je er niet mee bezig was, lukt het ineens wel.” (Even een trap na.)

Samen een kindje maken is zoiets prachtigs. Samen de pil weggooien, die eerste keer er echt voor gaan, stiekem dromen over een kindje van jullie samen. Maar als dat dan een medisch traject wordt met onderzoeken, medicijnen spuiten en ‘lege’ echo’s zonder vruchtje, dan is daar weinig moois meer aan. Gelukkig hebben we dat een plekje kunnen geven en ervaren dat het ook anders kan.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen