purepregnantsquarePurePregnant schrijft over de moeizame weg om zwanger te raken. Waar ze tegenaan loopt en welke problemen ze ervaart. Ze heeft reeds twee blogs geschreven. Lees hier blog nummer één en hier blog nummer twee. Ze vertelt nu verder.

Bij de volgende cyclus (okt 2015) bleek de Clomid weer niet te werken. Ik kon pas op dag 16 op controle omdat ik op vakantie was. De follikel had rond de 15mm moeten zijn maar was helemaal niet gegroeid. Voor de eerste keer werd me uitgelegd wat daarna de stap zou zijn. Puregon injecties voor ruim een week en om de 2 dagen op controle. Gelukkig was mijn vriend erbij zodat ik het niet helemaal zelf aan hem hoefde uit te leggen. We zouden er thuis over praten en dan een paar dagen later terugkomen bij de gynaecoloog als we deze stap zouden zetten. Mijn vriend zag het niet helemaal zitten want hij vindt de inwendige echo controle al heel erg vervelend. Vanwege zijn werk kan hij er niet altijd bij zijn maar het liefst gaat hij ook niet mee. Hij krijgt het maar niet uit zijn hoofd dat er zo vaak een andere gynaecoloog de onderzoeken doet bij mij. Hij vindt het echt heel naar. En de controles zijn nu ook al op zo’n regelmatige basis waarbij we steeds teleurgesteld of verward naar buiten stappen. Bij de Puregon injecties moet je vanaf dag 3 van de cyclus 1x daags spuiten en dan vanaf dag 10 van de cyclus om de 2 dagen op controle komen. We hadden het er nu al zo vaak over en het was om de echo’s heen al zo plannen dus hij was bang dat het nog meer ons leven zou gaan bepalen en dat het straks allemaal om gepland vrijen zou draaien.

Zelf zie ik niet zo op tegen het spuiten. Ik ben niet bang voor naalden en ik heb zoiets van: diabetici moeten zichzelf ook spuiten dus waarom zou ik dit niet kunnen. Als ik dit wil dan moet ik dit voor lief nemen. We weten niet wat voor effect het op ons heeft als we dit niet proberen. Het is niet zo dat ik mijn vriend heb moeten overhalen hoor,  eerder heb ik hem gerust moeten stellen. Hij is vooral bang voor het onbekende (wat hij normaal niet heeft) en had gewoon veel zorgen over ons. Hij wil niet dat onze relatie er onder gaat lijden. Volgens hem kan ik met de Clomid kuur al behoorlijk opvliegerig zijn en ook meerdere dagen achter elkaar. Logisch dat hij hier bang voor is. Het klopt ook inderdaad, maar ja, misschien komt het omdat ik een vrouw ben en mijn gevoel dan toch nog niet zegt om te willen stoppen. Zolang ik dit niet voel, onze relatie niet onder hoge druk komt te staan en ik mezelf nog herken wil ik doorgaan. En misschien heel naïef maar ik heb er nu een beter gevoel over dan bij de Clomid. Niet alleen omdat je nu veel meer zekerheid hebt dat er follikels groeien. Ik weet het niet, een soort onderbuikgevoel.

Natuurlijk zitten er serieuze nadelen aan de Puregon ten opzichte van Clomid waar je wel over na moet denken. Er is mij uitgelegd dat je erg vaak voor een inwendige echo moet komen omdat ze eerst de juiste dosis moeten vaststellen. Dit is per vrouw verschillend. Onder het mom: iedereen reageert anders. Dit doen ze omdat je met Puregon heel gevoelig bent voor overstimulatie. Bij meer dan 3 follikels (of 2 als de patiënt dit zelf wil) gaan ze niet verder met de behandeling. Ze stoppen dan met injecties en je mag dan niet meer vrijen. Alleen met condoom. Dit omdat het anders gevaar kan opleveren voor de vrouw, maar ook voor de follikels. Daarom beginnen ze met een lage dosis want opvoeren kan altijd, minderen niet. Kans op een meerling is dus ontzettend groot. Dit is ook gelijk de reden waarom je dus zo vaak langs moet komen omdat de dosis dus langzaam aangepast moet worden. Een ander nadeel is dat je 1x daags jezelf de injectie moet geven. Dit moet wel steeds op hetzelfde tijdstip gebeuren. Deze injectie moet ook koel bewaard worden, je moet zelf de hoeveelheid ampullen in de gaten houden en deze zelf bijbestellen. Je moet op diverse plekken onder je navel injecteren om beursheid en overgevoeligheid te voorkomen maar de plek waar geïnjecteerd is kan alsnog geïrriteerd raken of pijn gaan doen. Bijwerkingen, naast de gebruikelijke hormonale stemmingswisselingen, kunnen zijn; hoofdpijn, vocht vasthouden, gewichtstoename, gevoelige borsten, verhoogde bloeddruk, buikpijn, trombose, misselijk of diaree.

Als je wel doorgaat met 1 tot 3 follikels krijg je weer bij 18 mm de Pregnyl injectie. Er is mij verteld dat ik vanaf dag 3 van de cyclus dus mijn 1e spuit moet zetten en dat dit een week tot 14 dagen kan duren. Ligt er dus aan hoeveel je lichaam nodig heeft. Op dag 10 terug naar het ziekenhuis voor de 1e inwendige echo. Deze echo kan iedere gynaecoloog uitvoeren (nadeel) net als bij de Clomid omdat al deze gynaecologen op de hoogte zijn van het protocol en als er echt wat belangrijks besloten moet worden, wordt dit overlegd met degene die het beleid bepaalt.

Ik kreeg uiteraard eerst weer de Primoluut kuur van een week. 3x daags 1 pil. 3 dagen daarna menstruatie (november 2015). Op de 3e dag had ik een afspraak voor de Puregon instructie. Dan verwacht je iemand die ten eerste vaker op deze poli werkt en ten tweede iemand die weet wat de procedure van deze injecties is. Helaas was dit bij mijn instructie dus niet het geval. Ze was niet op de hoogte van het feit dat ik dus voor de 1e keer kwam. Ze vertelde al direct dat ze nauwelijks op deze afdeling staat. Ze wist niet dat ik een oefen pen mee naar huis had gekregen zodat ik alvast een beetje wist waar om het ging. Ze wist niet dat ik nu alleen voor de Puregon kwam en dus niet voor de Pregnyl. Ze wist niet dat ik vandaag de 1e injectie ook echt moest zetten omdat dit dag 3 was. Ze wist niet of het invloed zou hebben als ik het de 1e keer in de middag zet en dan vanaf de volgende dag de injecties in de avond. Daar heeft ze eerst een collega voor geroepen maar die durfde het ook niet met zekerheid te zeggen dus heeft ze daarna de dienstdoende gynaecoloog gebeld voor uitleg en hoelang ik dit dan moest spuiten.

Nou, toen moest zij mij dus leren hoe de injectiepen werkte en hoe deze te gebruiken.

Ben ik de enige met deze ervaring bij de instructie van de pen? Mijn vriend was er ook bij en ik voelde hem zwaar geïrriteerd raken. Ik was dat ook natuurlijk maar ik probeerde me rustig te houden omdat ik mijzelf nog moest gaan prikken. Ik dacht, dan kan ik zodra ik weet hoe het moet altijd nog klagen. Gelukkig wist ze wel hoe de pen werkte en hoe ik deze moest gebruiken. Dit deed ze gelukkig heel zorgvuldig en rustig zodat ik haar goed kon nadoen. De eerste keer prikken hebben we samen gedaan. Dit ging in één keer goed, ik had geen aarzeling. Mijn vriend sloeg ook gelijk om en vergat dat hij geïrriteerd was. Hij pakte me gelijk vast en zei dat hij super trots op me was en dat dit me gewoon zou lukken. Dit gaf echt een fijn gevoel. Ik voelde me heel erg gesteund omdat hij zo duidelijk zei dat hij trots op me was.  Hierdoor werd ik dat eigenlijk ook op mijzelf.

Eenmaal thuis bespraken we hoe achterlijk we nu weer geholpen waren en we vroegen ons serieus af of dit nu aan het ziekenhuis lag of dat iedereen die met deze fase bezig is zo onprofessioneel behandeld wordt. Ze geven je totaal niet het gevoel dat je bij hun in goede handen bent, dat je ze in vertrouwen kunt nemen en dat ze je gaan begeleiden. Het is maar goed dat we zelf goed opgelet hebben bij de gynaecoloog want anders had je gewoon gedaan wat de verpleegkundige zei. En dit terwijl het hele cruciale beslissingen zijn. Mijn lief zei ook dat hij het niet erg vond als ik graag wilde dat hij er steeds bij zou zitten of als ik de injectie niet zelf durfde te zetten dat hij dit dan graag voor me wilde doen. Hoe lief is dat. Ik heb me altijd wel gesteund gevoeld maar hij was tot nu toe (in mijn ogen) voornamelijk bezig met de nadelen. Dit voelde echt ontzettend goed. Ik voelde mijn zelfvertrouwen groeien en voelde dat we deze fase samen zouden aanpakken.

Op dag 4 van de cyclus moest ik dus mezelf injecteren. Ik wist dat ik dit kon maar toch was ik best een beetje zenuwachtig, vooral omdat ik alleen thuis was. Maar ik wilde hoe dan ook mijn lief een berichtje sturen en zeggen dat alles goed gegaan was. Dat ik de procedure nog wist, het prikken zonder grote aarzeling ging en ik ook geen pijn had. Dus daadkrachtig pakte ik mijn spulletjes uit de koelkast en deed mijn shirt omhoog. Dop eraf, naald erop, op de juiste eenheden zetten, kloppen totdat er een druppel aan de naald zit, rolletje onder mijn navel pakken, naald erin, pen indrukken, 5 seconden wachten en de naald eruit halen. Tadaaaaaaa! Wauw, helemaal zonder aarzelen zelf gezet. Waar is het publiek als je ze nodig hebt, hihi. De prik deed ook niet echt pijn. Je voelt natuurlijk wel wat maar voor mij is het niet iets waar ik tegenop ga zien. Dit is voor mij goed te doen. Vervolgens deed ik de naald eraf en stopte deze in het speciale naaldenbakje. Legde alvast voor de volgende dag een naald klaar en legde de pen weer teug in de koelkast. Ik besloot direct een leuk doosje hiervoor te kopen. Trots belde ik mijn mannetje en ja hoor, ook hij vond het super knap van me. Als beloning en stimulans (en omdat het gewoon leuk is) hebben we afgesproken dat ik steeds een kusje op de plek van de injectie krijg.

Dag 5 en 6 gingen ook erg goed. Tot nu toe ervaar ik ook (nog) geen pijn of blauwe plekken. Over een paar dagen is het dag 10 en dan zien we of het al effect heeft. PurePregnant gaat verder met haar verhaal.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen