logo KWB

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik niet heb geplast voor Moeders voor Moeders. Ik kon het niet opbrengen, tijdens mijn zwangerschappen heb ik bijne de hele tijd gerild als een rietje. Mijn achtergrond verklaart wel een beetje hoe dat komt en gelukkig heb ik een andere manier gevonden om lotgenoten te helpen.

Ik dacht altijd dat alleen vruchtbare vrouwen meeplasten en toen ik door had dat ook verminderd vruchtbaren meeplasten kreeg ik nog meer bewondering voor de kracht van deze vrouwen. Hoe konden ze dat opbrengen? Zoals gezegd, ik kon dat niet. Ik had het liefst een winterslaap gedaan om pas te ontwaken op de dag van de bevalling. De angst mijn kind te verliezen was alles verzengend. Ik had er zo lang op gewacht. Meer dan 15 jaar gewenst, 10 jaar behandeld. 6 ivf/icsi, operaties, reguliere geneeswijzen, complementaire geneeswijzen. You name it, I did it!

Na de 6e poging bleek ik zwanger. Ik had acupunctuur gedaan,  was begonnen met het paleodieet, dhea op advies van de beroemde dokter Scholten uit Düsseldorf en een assisted hatching. Het was de poging met de minste opbrengst aan eicellen en er bleef ook maar 1 (van de 4) over. En deze bleef plakken!

Met 16 weken ging het echter mis, ik had een streptokok opgelopen. GBS-B, schijnt bij 20% van de vrouwen voor te komen, werk je in de zorg dan ligt dat percentage nog iets hoger. Pas toen de miskraam op gang kwam bleek dit uit een kweek die werd afgenomen. Ik had enorm veel pijn gehad vanaf de 10e week, men dacht dat het aan de vleesbomen lag en daar kon ik pas in week 20 morfine voor krijgen. Dat ging ik redden, ik wilde dit kind. De pijn vermoeide enorm, ik kon bijna niet lopen en er was niets anders te doen dan de rit uitzitten. Ik zat een avond een beetje tv te kijken en voelde ineens een enorme plas lopen, zo gek dat het niet meteen tot je doordringt. Wat daar nou weer de oorzaak van was kwamen we pas achter toen ik in het ziekenhuis lag en ik bijna al het vruchtwater verloren had. De bacterie had gewonnen van mijn immuunsysteem en had de vliezen en placenta kapot gevreten. Ons kind bleek kerngezond na autopsie, mijn lijf had het niet gered. Een perfect kind in een zwak lichaam.

Ik stortte volledig in.

We besloten rust te nemen want zonder energie een kind maken in een lijf dat we al zo lang verwaarloosd hadden daar zou geen zwangerschap van komen, was onze overtuiging. We waren uitgeput en maakten een plan om onze lichamen en geest in topconditie te brengen. Op dat moment kwam ik een boek tegen dat mij nieuwe informatie verschafte, de workshops van de schrijver volgde ik ook. Niet zozeer om direct zwanger te raken maar meer omdat we wilden weten of we zelf nog iets konden verbeteren aan ons gestel en in de 2e plaats zochten we antwoorden op waarom het niet lukte. Stap voor stap pasten wij de adviezen toe en vrij snel voelden wij ons weer vitaal en sterk. Een wonder geschiedde, ik raakte spontaan zwanger binnen enkele maanden! Vanaf dat moment heb ik besloten lotgenoten te vertellen over mijn ervaringen en deelde alle kennis die ik had via een Facebookgroep die ik oprichtte en één-op-één ook. Ik had immers 17 jaar ervaring.

Naast de Facebookgroepen (800 volgers) en eigenlijk juist door de Facebookgroepen ben ik de website www.kinderwensbloggers.com begonnen omdat ik erachter kwam dat ondanks onze moderne maatschappij er toch een hoop onbegrip, schaamte en taboe heerst en daar wil ik toch iets aan doen. Dat is gelukt en ik doe het niet alleen, maar krijg hulp van meer dan 20 vrouwen en 1 man die meebloggen!

Via Kinderwensbloggers hoop ik dat het makkelijker wordt voor lotgenoten erover te praten en inzichtelijker voor hen die er mee te maken hebben maar zelf geen lotgenoot zijn.

Ik heb uiteindelijk mijn droom kunnen verwezenlijken en hij is nu bijna 2 jaar. Ik hoop dat ik nog een broertje of zusje mag maken voor onze zoon en als dat gebeurt zal ik zeker meeplassen! Elkaar helpen voelt gewoon goed en ik voel me nu sterk genoeg om ook mee te doen!

Geschreven door: Melany Brunings
www.kinderwensbloggers.com
info@kinderwensbloggers.com

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen