Blog DebbieNaar aanleiding van onze oproep op Facebook om een gastblog te schrijven, stuurde Debbie haar verhaal in. Een prachtig verhaal, met gelukkig een prachtig eind: het kan dus echt! Debbie vertelt.

“Elke dag worden er wereldwijd gemiddeld zo’n 364.501 kinderen geboren, en de afgelopen vijf jaar heb ik me vaak afgevraagd waarom ik niet één van de gelukkige moeders mocht zijn.
Als je een kinderwens hebt die niet wordt vervuld, zie je overal om je heen zwangere vrouwen, moeders en kinderen. De pijn die deze confrontaties met zich meebrengt, valt niet uit te leggen aan iemand die niet in dit proces zit.

Al twee keer had ik een ICSI poging gedaan, waarbij de opbrengst van mijn eitjes altijd ruim voldoende was. Het zaad van mijn man was van beduidend mindere kwaliteit, maar goed genoeg om steeds meerdere eitjes te bevruchten. Deze waren niet helemaal super, dus beide keren werden er twee teruggeplaatst. Helaas, zonder resultaat. Nog voordat de twee wachtweken om waren werd ik al ongesteld. Bij de derde poging was het zaad van dermate slechte kwaliteit dat het ziekenhuis zich afvroeg of een bevruchting überhaupt zou gaan lukken. Maar gelukkig lukte het wel, en het resultaat hiervan ligt nu lekker in zijn bedje te slapen. Al het bloed, zweet en tranen, vooral tranen, wat dit proces ons gekost heeft zal hij nooit weten. Een kind is een kostbaar bezit, en voor mensen waarbij het allemaal niet vanzelf lukt, is deze kostbaarheid nog zoveel groter.

Ik zou niet weten waar ik nu zou zijn zonder Moeders voor Moeders. Ik heb mijn zoon aan hen te danken, want dankzij hun inzameling heb ik van de medicijnen gebruik kunnen maken.
Zodra ik een positieve zwangerschapstest in handen had, heb ik me dan ook meteen aangemeld om zelf ook mijn bijdrage te kunnen leveren.

Ik was vastbesloten om borstvoeding te geven aan mijn kindje, maar door omstandigheden heb ik dit niet kunnen volhouden. Het kostte me heel veel moeite, en uiteindelijk besloot ik dat ik veel liever van mijn lieve baby wilde genieten, dan me druk te moeten maken om pijnlijke borsten, of er wel genoeg voeding uitkwam en hoeveel ik bij zou moeten kolven of extra zou moeten geven.

Claudia de Breij heeft een liedje voor haar zoon geschreven dat begint met de volgende tekst:
Mijn hart sloeg even over,
toen dat van jou begon.
Ik kon het niet geloven,
niet geloven dat het kon.

Passender dan dit wordt het niet. Het heeft me zoveel tijd gekost om dit kostbare bezit te krijgen, dat ik nu niets anders wil doen dan genieten!”

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen