MvM_KinderwensKimberly probeert al ruim een jaar zwanger te worden. Haar verdriet, spanning, blijdschap, paniek, nervositeit en al die andere emoties die voor veel van jullie maar al te bekend zijn, deelt ze met ons in haar verhaal.

“Het einde van de maand nadert weer. Net zoals de afgelopen 14 maanden zijn die dagen weer aangebroken waarop je onbewust wat vaker naar het toilet toegaat omdat je (on)bewust wilt controleren of je vooral geen bruinbloedige afscheiding ziet want tot nu toe wijst de ervaring uit dat dit geen goed teken is wanneer je dit wel aantreft.

Elke maand hoop je weer vurig of het deze maand dan eindelijk gelukt is en helaas is het tot nu toe nog vaak een teleurstelling geweest. De eerste 2 weken van je maandcyclus gaan prima. Je voelt je goed en je hebt weer frisse moed gekregen voor een nieuwe kans. Aan het einde van die twee weken weet je dat het moment suprême nadert en hoop je dat het helemaal goed zit. Jullie hebben flink jullie best gedaan en goed geoefend. De week erna gaat ook nog prima. Je begint je af te vragen of er al veranderingen optreden en of het misschien al een plekje aan het zoeken is. De laatste week breekt aan en nu wordt je toch wel zenuwachtig. Zal het deze keer dan eindelijk gelukt zijn? Je borsten doen al flink pijn of beginnen nu pijn te doen. Je humeur begint te veranderen en je hebt duidelijk meer trek… of juist niet? Je voelt af en toe een kramp en dan die huilbuien. Elke maand merk je weer andere dingen en elke maand probeer je er niet te veel op te letten om teleurstelling te voorkomen. Het moet toch een keer raak zijn? De laatste paar dagen zijn een hel… het afwachten duurt erg lang en zelfs al zie je langzaamaan de bruine afscheiding weer komen dan nog geloof je dat er een kans is dat het gelukt is alhoewel die hoop mede door de hormonen steeds minder wordt. Dan voel je de huilbui weer opkomen en een paar dagen later wordt dan helaas duidelijk dat het dit keer weer niet zo mag zijn. Verslagen, verdrietig en teleurgesteld breng je de komende dagen weer door om er langzaam weer bovenop te komen en met frisse moed te beginnen aan een nieuwe cyclus.

Blij verrast
Je bloeding is geweest en deze kwam dit keer wat eerder dan verwacht en was anders dan normaal. Je vraagt je af waardoor dat komt en merkt dat je je toch wel anders voelt. Voor de zekerheid doe je een test en wat je niet verwachtte blijkt waar te zijn. Het moment is aangebroken en de opwinding die in je opkomt, is met geen pen te beschrijven…. Je bent zwanger! Je bent echt zwanger! Je probeert het te laten bezinken maar dit lukt met geen mogelijkheid. Je kunt alleen nog maar verbaasd, blij, opgelucht en dolgelukkig zijn. Dolblij en in tranen bel je de liefde van je leven op omdat je niet kunt wachten tot deze weer thuis is. Je vertelt hem het goede nieuws en samen zitten jullie op een roze wolk. Van blijdschap vertel je het een paar dagen later ook aan de aanstaande opa’s en oma’s en ook deze kunnen hun geluk en blijdschap niet op. De paar weken die voorbij gaan zijn fantastisch. Je bent zwanger en je straalt helemaal. Je legt je handen al op je buik en kunt niet geloven dat zich daar een ieniemienie mensje in bevind die waarschijnlijk al een hartslag heeft nu. Je begint je ervaringen en gevoel vast te leggen in een dagboek om later aan de eerste momenten terug te kunnen denken.

Schrik, felicitaties, paniek
Op een morgen wordt je wakker en je voelt dat er iets raars is. Je gaat naar het toilet en schrikt als je bloed aantreft. Je wordt meteen overmand door angst en emoties. “Ik voel geen pijn of kramp, dan zal het wel in orde zijn toch?” Dit komt vaker voor zeggen ze. Voor de zekerheid bel je met de dokter en die bevestigd dat het vaker voorkomt en zolang je geen pijn voelt je je nog niet zo’n zorgen hoeft te maken. Het is nog heel pril en helaas kun je niks anders doen dan afwachten of je nu al zo dierbaar kindje sterk genoeg is om te blijven zitten en te groeien. De dagen gaan voorbij en het bloeden is gelukkig al vrij snel gestopt en je hebt geen pijn gehad. Toch merk je onbewust dat je je weer anders voelt dan de afgelopen weken maar je bewustzijn laat dit niet toe. Je hebt je voor Moeders voor Moeders opgegeven want dit wil je toch zeker ook een ander gunnen en je wilt graag hieraan bijdragen. Iemand van de organisatie komt bij je langs en je wordt gefeliciteerd met je zwangerschap; je glundert en vult de papieren in. Nu wordt nog even een zwangerschapstest gedaan voor de bevestiging en gerust zit je te kijken totdat die mooie positieve test weer zichtbaar wordt. Alleen nu blijkt deze niet te komen. Verstijfd kijk je naar de test en je kunt niet geloven wat je ziet. Je angst wordt werkelijkheid en je voelt paniek en verdriet opkomen. Hoe kan dit? Het was maar een lichte bloeding en je hebt helemaal geen pijn gehad? De dag erna bel je met de dokter en die laat voor de zekerheid een echo maken.

Nerveus
Nerveus lig je op de bank te kijken naar het scherm. Zie ik daar een stipje? Helaas wordt dan toch je angst bevestigd en is je kindje er niet meer. Er is buiten wat bloed en slijmvlies niets te zien. Verslagen en vol verdriet verwerk je dit nieuws en zie je voor het eerst in een lange tijd je partner net zo verslagen en verdrietig zijn als jij. Dit doet je nog meer pijn dan je eigen verdriet. Niet veel later breekt de bloeding door en komt je miskraam tot een einde. Wat achter blijft is een leeg gevoel, onbegrip en verdriet over deze zwangerschap die helaas niet zo mag zijn en dat de hele cyclus nu weer van voor af aan begint.”

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen