bloggGastblogger Anna*, die eerder al schreef over hoe hun toekomstige kindje misschien wel zonder oma’s op moest groeien, heeft een helaas verdrietige update gestuurd. Ze vertelt:
“Afgelopen jaar heb ik jullie verteld over het verlies van mijn moeder, over de geboorte van onze dochter en over het slechte nieuws rondom mijn schoonmoeder. Nu, acht maanden later, zijn wij enorm veel ervaringen rijker. Acht maanden: als je het snel zegt lijkt het niks. Het tegendeel is wederom bewezen.

Laat ik aller eerst beginnen te vertellen met hoe mooi en geweldig ik het moederschap vind! Wat een geluk hebben wij met onze kleine meid, nu inmiddels 11 maanden. Wat is ze leuk, lief, mooi, knap, bijzonder en vooral van ons.

De eerste maanden na de geboorte van ons meisje kreeg ik vaak de vraag hoe het moederschap mij beviel, ik antwoorde vaak met dat ik het super vond en als dit het moederschap zou zijn ik nog wel 10 kinderen wil.Tot op de dag van vandaag vind ik dit nog steeds zo. Ze slaapt ‘s nachts (een uitzondering daar gelaten), wordt vrolijk wakker, huilt bijna nooit, vindt iedereen leuk, lacht vrijwel altijd, eet alles, zwaait, danst, kletst me de oren van het hoofd, geeft kusjes, deelt haar eten en speelgoed en is gewoon zo enorm gezellig de hele dag. Een leven zonder haar kan ik me niet meer indenken. We doen enorm leuke dingen samen maar ook als gezin en oh wat is ze gek met en op ons. Sinds afgelopen november gaat ze op donderdag naar de opvang en dit gaat al die tijd zonder problemen. Ze gaat er lachend heen en we halen haar lachend weer op. Enorm gezegend zijn we met dit lieve wonder in ons  leven, wetend dat het ook héél anders kan zijn.

Op rolletjes
Tot aan het nieuwe jaar loopt alles dan ook op rolletjes. Zoals jullie weten heeft mijn schoonmoeder longkanker met uitzaaiingen. Begin december ben ik samen met haar en onze dochter naar een tuincentra hier in de buurt geweest, gezellig met zijn drietjes op stap.  Eigenlijk voor het eerst in 11 jaar dat ik echt met mijn schoonmoeder op stap ben. En we hebben het enorm gezellig met elkaar. Eind december gaan we met zijn allen uit eten, we weten dat de chemo’s het goed doen. Op de bijwerkingen van de chemo’s na doet mijn schoonmoeder het enorm goed. De kanker staat stil en er is op dat moment hele goede hoop. Uit ervaring weet ik dat we in het nu moeten leven, voor- en achteruit kijken heeft weinig zin. Geniet van alles waar je vandaag van kan genieten.

Een zware beslissing
In januari krijgen we slecht nieuws te verwerken. De kanker staat niet meer stil maar groeit weer, mijn schoonmoeder zal snel moeten beslissen wat betreft de chemo’s. Als ze die aan wil gaan zullen deze zwaarder zijn, heftiger en dus zal ze er zieker van worden. Zo dapper als ze is beslist ze bijna per direct om het te doen. Opgeven komt niet in haar boekje voor, leven zo lang mogelijk. Genieten van de kinderen en kleinkinderen, dat is wat ze wil en dus gaat ze er voor.

Bergafwaarts
Vanaf dat moment gaat het in plaats van beter alleen maar bergafwaarts. Hoeveel pijn het haar en ons ook deed, oppassen op vrijdag zat er niet meer in. Ze kreeg thuis zuurstof en moest haar huishoudelijke taken uit handen gaan geven.
Vlak voor haar verjaardag is ze naar de kapper geweest om haar haren er af te laten halen en een pruik aan te schaffen. Ik vond het zo’n dapper besluit, hoe erg moet het zijn voor een vrouw om die beslissing te nemen, je haren kwijt te raken en met een pruik door het leven te gaan?

Vanaf hier werd het allemaal niet beter, ziekenhuis in en uit, angsten en in plaats van goed nieuws alleen maar slecht nieuws. Eind maart was ik jarig. Zo slecht als ze was, toch kwam ze even een glaasje appelsap halen. Die avond besefte ik me maar al te goed dat het misschien wel haar laatste verjaardag kon zijn van/met ons. Wat heb ik gehuild toen iedereen weg was, ik was zo bang dat ze de eerste verjaardag van onze dochter niet mee zou maken.

Een maand
Helaas is deze angst uitgekomen. Toen ik dit aan jullie schreef hadden we net 3 dagen de crematie achter de rug. Een maand vanaf mijn verjaardag heeft het geduurd. Ik kan jullie niet vertellen hoe ongelooflijk snel het is gegaan vanaf het moment dat we wisten dat het helemaal mis was. 11 maanden. Wat zijn nou 11 maanden?

Zo veel pijn
9 maanden heeft ze onze dochter mogen kennen. Ons meisje wat zich nooit ook maar iets van haar oma’s zal herinneren. Die gedachte doet zo ongelooflijk veel pijn. Vaak krijg ik te horen dat kinderen hier anders mee om gaan, dat weet mijn kont ook! We zijn te jong om onze moeders nu al te moeten missen, we hebben net een nieuw huis, een kindje en zouden volop moeten kunnen genieten van ons geluk.

Ons leven wat eigelijk nu nog maar net begonnen is. Ons leven, ons leven…. Zonder onze moeders.

Mooie herinneringen
Dankbaar ben ik voor alles wat mijn schoonmoeder voor ons kind heeft kunnen betekenen. Het is namelijk alles wat mijn moeder niet voor haar heeft kunnen betekenen. ALLES maar dan ook ALLES konden we krijgen voor haar en hebben we gekregen. Zowel in liefde als in materiaal. Alles wat daar nu nog van over is zijn foto’s en sieraden die ons meisje heeft gekregen van haar oma. Een prachtig mooi gebaar. Nu is het aan ons om te vertellen hoe geweldig haar oma’s zijn geweest, om onze herinneringen te delen maar vooral hoe sterk ze beiden zijn geweest, tot aan de laatste zucht.

Hoe en wanneer is me nog een raadsel maar wat ik zeker weet is dat ik een fotoalbum voor onze dochter en haar eventuele broertje(s) of zusje(s) wil maken. Zodat ze weten wie haar/hun oma’s zijn, hoe dapper en sterk ze waren en beiden veel te jong uit onze levens weg zijn genomen.

Het stelt “niets” voor
In mijn eerste verhaal vertelde ik dat een jaar niks voorstelt. Nooit had ik gedacht dat het weer zo zou gaan en wilde ik wederom dat ik van sommige momenten wat meer had genoten, ondanks dat ik wist dat ik weer afscheid zou moeten gaan nemen.
Hoewel je zoiets weet komt het weer zo rouw op je dak en is het zo onwerkelijk.
In 2 jaar tijd hebben we een totaal ander leven gekregen. Van appartement, een zorgeloos leven, een leven wat ons altijd toe lachte, niks om over na te denken hebben we nu een prachtig huis samen, een geweldige dochter die we voor geen goud meer willen missen maar zijn we wel de dierbaarste vrouwen in onze levens kwijt, die vrouwen die we jaren geleden vervloekten en nooit wat van aan namen en soms zelfs wilden dat ze er niet waren omdat we weer eens straf hadden.

De vrouwen aan wie we ons leven te danken hebben, die altijd alles voor ons deed, beide handen in het vuur zou steken, altijd in ons gelooft heeft en als het puntje bij het paaltje kwam er altijd voor ons was en ons nooit liet vallen, onze moeders.

Twee prachtige sterren
Dankbaar ben ik voor wat ze gedaan hebben voor ons. Nu moeten we het doen zonder deze 2 en ik ben er heilig van overtuigd dat ons dat zal lukken! Onze kleine meid is onze grote kracht. Enorm overtuigd ben ik dat er 2 prachtige sterren mee kijken en over haar zullen waken.

Liefs!”

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen