hope-hand1Deze week vertelt Adriana haar verhaal. “Mijn man en ik waren al sinds 2009 aan het proberen een kindje te krijgen. Er werd nooit een oorzaak gevonden voor het niet lukken om mama te worden maar ik wist dat het lag aan de ziekte van Lyme. Die had ik al sinds ik 9 was…”

Ik onderging een THL operatie,spoot puregon en we begonnen met IUI. En bij de 5e IUI was het raak! Ik had alleen puregon gespoten en de inseminatie niet gehad omdat ik me te ziek voelde. Toch raakte ik spontaan zwanger. Dus zonder inseminatie en met alleen hormonen die ik spoot en gezelligheid in bed.

Ik moest het maar geloven
Ik was alleen thuis en al een week over tijd. Had een paar dagen terug wat bloedverlies gehad en wachtte eigenlijk tot de menstruatie door zou zetten. Dat gebeurde niet. Nu is dit niets nieuws,het overkomt me wel vaker en testen waren altijd negatief. Ik verwachtte dit keer eigenlijk niets anders en hield het staafje snel even in het glas urine. Daarna even stofzuigen en ondertussen keek ik op de clearblue. Het stond er vrijwel meteen: zwanger. Ik begon te huilen, praatte in mezelf van ‘ik geloof het niet,dit kan niet’ en belde mijn man huilend op. Hij zei dat ik het toch maar moest gaan geloven. En dat deed ik.

De eerste echo.
Er waren twee kindjes te zien en ik wist dat ik twee eitjes had omdat ik bezig was met IUI. Helaas was een kindje wel gaan innestelen maar had het niet gehaald. Het andere kindje had een kloppend hartje en ik was 7,5 weken zwanger. Mijn man en ik waren dolblij maar ik was afschuwelijk bang dat ik een echo zou krijgen met een levenloos kindje. Ik wist niet waarom.

Een mooi, kloppend hartje
Een paar weken verstreken en ik kreeg een echo met 10 weken. Er was een prachtig kindje te zien met ledematen en mooi kloppend hartje. Mijn moeder en ik gingen meteen naar de H&M en kochten een prachtig pakje. Ik zei tegen haar dat ik me niet kon voorstellen dat er in oktober een kleintje in dat pak zou zitten en verheugde me zo vreselijk.

Niet meer misselijk
Het viel me op dat ik al een paar dagen niet meer misselijk was en ik was wederom ontzettend bang. De angst greep me bij de keel. Mensen stelden me gerust,ik zou al bijna 12 weken zijn,dan konden de klachten minder worden. Toch geloofde ik niemand. Ik was al een week teruggezet omdat ons kindje te klein was terwijl ik de innesteling ontzettend goed gevoeld had. Helaas kreeg ik gelijk..

Mantra
Mijn man en ik waren klaar voor de termijnecho. De gyn deed hem inwendig en ik rook al onraad omdat een 12 weken echo meestal toch met gel word gedaan. Man en ik keken naar de echo. Ons kindje was gegroeid maar lag stil. En er klopte geen hartje meer. De gynaecoloog zei: ‘er klopt geen hartje meer’ en ik bleef die woorden als een soort mantra herhalen. Ik huilde en huilde.

Dromen verdwenen
Met cytotec is de miskraam opgewekt en ik heb het kindje geboren voelen worden maar ik durfde niet te kijken omdat het al bijna een week dood was. Mijn dromen zijn verdwenen samen met mijn kindje. We hebben zoveel moeten doen om tot dit resultaat te komen. Of we ooit nog een keer spontaan zwanger zullen worden kan ik niet zeggen. We hopen het verschrikkelijk erg. Het is niet eerlijk dat ik even heb mogen ruiken hoe bijzonder het is om zwanger te zijn en het dan te moeten afgeven.

We zijn nu twee jaar verder en ik ben nog steeds niet zwanger. Ik heb ondertussen nog 1 icsi gehad met 3 terugplaatsingen. Ik ben nog steeds boos omdat ik ons kindje zo mis en een nieuwe zwangerschap uitblijft. Ik vind het niet eerlijk en ben ook al bijna 39 dus de kans dat er een kindje komt word helaas steeds kleiner. Kleine Hommel ik mis je zo. Je was zo ontzettend gewenst.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen