hope-hand1Om haar verdriet van de lastige periodes op een rijtje te krijgen, heeft Jolien* de afgelopen twee jaar gedichtjes geschreven. Korte berichten die vertellen wat ze meemaakte en hoe dat voelde. Ter inspiratie voor anderen en om hen te helpen, deelt ze haar verhaal met jullie. Vorige week las je hoe 2014 voor haar begon, nu lees je hoe het jaar eindigde.

Uit privacy overwegingen wil de schrijfster graag anoniem blijven. Jolien is een fictieve naam.

December 2014
Een achtbaan vol emoties hebben we al achter de rug,
Hormonen prikken, langer dan gehoopt al ging het toch nog vlug.
Want je wordt geleefd door de spanning en emoties elke dag,
Na een tijdje was ik klaar voor de punctie en mochten de artsen aan de slag.
Ondanks de morfine via het infuus was het een onverdraagbare pijn,
Mijn lichaam stribbelde even tegen, het had vast zo moeten zijn.
Uiteindelijk toch 15 eiblaasjes kunnen prikken, volgens de artsen een hoog getal,
Uiteindelijk in het lab maar 5 eicellen een tegenvaller, niet het gehoopte aantal.
Ook mijn vriend scoorde dit maal lager dan gehoopt,
Weer een teleurstelling en we waren al zo gesloopt.
Maar we bleven helder en checkte onze opties en luisterde naar het advies,
Besloten geen IVF maar ICSI dan was dit alles niet voor niets.
Vol spanning weer naar huis, afwachten want wat zou er gebeuren in het lab,
Uit de 5 bevruchtingen ontstonden er 4 embryo’s, dit was een goeie stap.
De tijd voor terugplaatsing kwam er snel aan,
De eendenbek zat niet fijn maar verder was het zo gedaan.
Weer een tijd van wachten, dit ging ons steeds beter af,
Alleen niet mogen volleyballen en werken voelde als een straf.
We zullen nog 2 weken in spanning moeten wachten,
Wanneer onze wens in vervulling is gekomen, zal dit alle pijn verzachten.
Meestal heb ik het gevoel dat het wel goed zal komen,
Toch roep ik mezelf af en toe terug in al die fijne dromen.
Maar kleine gup als je me hoort, we hopen zo je in onze armen te mogen sluiten,
We zullen van je houden en hopelijk over 9 maanden al onze liefde uiten.

Wat een 2 spannende weken hebben we gehad,
Ik was het wachten en de onzekerheid spuugzat.
19 december tijd om te testen, midden in de nacht,
Onzeker maar vol hoop gaf het streepje ons veel kracht.
Tranen van blijdschap werden me de baas,
De uren daarna leefde ik in een euforische waas.
22 december de dag dat we naar het ziekenhuis mogen,
Het was een bevestiging, de test thuis had ons niet bedrogen.
Maar de arts zet ons weer met 2 voeten op de grond,
Want de kans dat het mis kon gaan bestond.
Maar zoals we deze hele weg zijn door gekomen,
Ga ik van het positieve uit en zie ik je al in mijn dromen.
Want wat ben je welkom in ons leven,
We zullen je al onze liefde elk moment van de dag geven.
Nog even spannend de aankomende weken,
Maar je bent een vechtertje dat is al gebleken.
Je hartje moet gaan kloppen in mij,
Dat zal jou lukken en ben je er volgend jaar feestdagen bij.
Wij zullen nu al met een goed gevoel de feestdagen in gaan,
En zullen we je op afstand maar toch dichtbij, bij staan.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen