mvm4 Carolien (33) wil al vijf jaar dolgraag moeder worden, haar vriendin Marrit (32) heeft twee kinderen. Hoewel dit af en toe lastige momenten oplevert, zijn de vriendinnen er altijd voor elkaar.

“Marrits oudste is nu zes. Toen zij zwanger werd, was ik nog helemaal niet met kinderen bezig,” vertelt Carolien. In die tijd kregen ook twee andere vriendinnen van Carolien een baby. “Toen die kindjes om beurten in mijn armen lagen, dacht ik: oh, hallo rammelende eierstokken!”

Cyclus klopt niet
Carolien: “Een half jaar nadat ik met de pil was gestopt, begon ik te vermoeden dat mijn cyclus niet klopte. De huisarts liet me eerst ‘temperaturen’. Na twee maanden ben ik verwezen naar de gynaecoloog en die stelde PCOS vast. Ik kreeg op een vrij botte manier te horen dat ik eerst maar eens moest afvallen. In het ziekenhuis vroegen ze me om mee te doen aan een medisch onderzoek. De man die de intake deed, gaf aan dat een internist me misschien kon helpen. Die gaf mij een medicijn dat de bloedglucose verlaagt. Hierdoor kreeg ik een eisprong en bleef de PCOS onder controle.”

Hulp accepteren
Maar juist op dat moment bleek dat Caroliens man kanker had. “Onze wereld stond op z’n kop. Ik moest gewoon naar mijn werk, maar ook elke dag naar het ziekenhuis. Als ik dan eindelijk thuis was, moest ik nog koken. Ik was op. Marrit, die inmiddels hoogzwanger was van haar tweede kindje, heeft me met haar dikke buik met van alles geholpen; stofzuigen, strijken. Ik kon haar middenin de nacht bellen als ik wilde. Ik vond het erg moeilijk om haar hulp te accepteren, ook omdat ze hoogzwanger was, maar het was super dat ze er voor me was. Onze kinderwens stond vanzelfsprekend op een laag pitje,” vervolgt Carolien. “Toen het tweede kindje van Marrit werd geboren, kon ik daar ook echt van genieten.”

Iets doen
“Inmiddels zijn we drie jaar verder, en is Carolien ondanks het gebruik van dat medicijn nog niet zwanger,” vervolgt Marrit. “Dat vind ik heel heftig, het lijkt me heel erg als je geen kinderen kunt krijgen. Ik heb zelf altijd van kinderen gedroomd. Ik gun het haar ontzéttend. Het valt me altijd zwaar om te moeten vertellen dat er iemand uit mijn omgeving zwanger is. Omdat ik weet dat het haar pijn doet.” Marrit vindt het moeilijk dat ze zo weinig voor haar vriendin kan doen. “Ze is nu begonnen met IUI, en ik heb gezegd dat ik de injecties met hormonen wel wil zetten, omdat ze dat zelf lastig vindt. Zo kan ik tenminste íets doen.”

In gesprek
Carolien: “De kunst is om goed met elkaar in gesprek te blijven. Zo sprak Marrit regelmatig met onze andere vriendinnen af om iets met de kinderen te gaan doen. Ze vroegen mij dan nooit mee. Ik snapte dat ergens wel, maar ik voelde me toch buitengesloten. Terwijl ik er niet eens echt bij wilde zijn. We hebben dat uitgepraat aan de telefoon, allebei huilend. Wat ik ook lastig vind zijn kinderverjaardagen bij hen. Zij hebben veel vrienden en familie, die allemaal kinderen hebben. Dan lijkt het net alsof wij de enigen zijn bij wie het niet lukt. Ik heb haar uitgelegd dat we dan liever op een ander moment komen, en dat snapte ze gelukkig.”

Luisteren
Marrit: “Ze probeert zich heel erg te verplaatsen in mijn leven. Ik vind het zelf wel moeilijk om te bepalen wat ik wel en niet over de kinderen kan vertellen. Want ik wil haar geen verdriet doen, maar ik wil haar ook niet buitensluiten.” Dat doet Marrit goed, vindt Carolien. “Ze praat gewoon lekker veel over haar kinderen. En dat is ook logisch. Ik ben dol op haar kinderen, het zijn ook onze peetkinderen. Ik kan me goed voorstellen dat als je kinderen hebt, dat dat je leven beheerst. Ik hoop dat ik haar daarin tot steun kan zijn, want zo veel weet ik natuurlijk niet over kinderen. Maar luisteren kan ik altijd. En zij luistert op haar beurt ook naar mijn verhaal. Dat is alles waard.”

DeniseDenise – heeft 79 verhalen geschreven.
42, journalist, doorbreekt in haar artikelen graag zo nu en dan een taboe over kinderwens, zwangerschap en ouderschap. Lees meer over haar werk op haar website.

Meer Artikelen