handsOm haar verdriet van de lastige periodes op een rijtje te krijgen, heeft Jolien* de afgelopen twee jaar gedichtjes geschreven. Korte berichten die vertellen wat ze meemaakte en hoe dat voelde. Ter inspiratie voor anderen en om hen te helpen, deelt ze haar verhaal met jullie. Vorige week las je hoe 2013 voor haar was, deze week: deel 2. 

Uit privacy overwegingen wil de schrijfster graag anoniem blijven. Jolien is een fictieve naam.

Januari 2014
Het afwachten en de vraag “waarom” heeft nu een verklaring,
Één die pijn doet, maar hoop geeft, een moeilijke ervaring.
Een wereld die ons graag onbekend was gebleven,
Iets wat liefdevol moet zijn is nu met verdriet verweven.
Het is verdriet dat ons samen sterker maakt,
Ons beide op verschillende manieren raakt.
Maar voor al het verdriet zal er ruimte zijn,
Ruimte om te vloeken, huilen en praten, het doet ons beide pijn.
Wel wordt de pijn overspoeld met veel optimisme en hoop,
Jij zorgt dat ik deze reis met opgeheven hoofd doorloop.
Onze reis in afwachting vol emoties en onzekerheden,
Maar uiteindelijk kijken we er positief op terug en hoort het bij ons verleden.
Dan zullen ook wij ons kleintje in onze armen sluiten,
En al de liefde die we in ons hebben aan ons wondertje uiten.
Het is alleen een andere weg die we moeten begaan,
Maar jij en ik zullen dat samen door staan.

April 2014
“IK ZIE” om het woord ICSI te kunnen onthouden, mijn eerste ezelsbrug,
Om het bij uitleg aan omgeving uit mijn mond te krijgen, heel vlug.
Het gaat allemaal snel, waar zijn we nu weer in beland,
Geen psychiatrie zoals mijn werk, maar een hele andere medische kant.
We krijgen veel informatie maar hebben nog veel meer vragen,
Dan krijg je lidmaatschap op een forum met vrouwen die alleen maar klagen.
Toen was het dan zo ver, ICSI of IVF is de keuze die we moesten maken,
Ieder een ander gevoel al wist elke keuze ons beide te raken.
Deelnemen aan het wetenschappelijk onderzoek zou ons het antwoord geven,
De computer maakte voor ons een keuze en het werd IVF een keuze voor nu, niet voor heel ons leven.
Want als IVF niet onze droom in vervulling zal laten gaan,
Dan is ICSI het volgende traject waar we ons door heen zullen slaan.
Beide trajecten met veel medicijnen en hormonen dus niet één zonder slag of stoten,
Want ik moet mezelf prikken en ik ben bang want mijn lichaam gaat er van naar de klote.
Mijn stemming zal wisselend zijn en ook mijn hoofd wordt er niet rustiger van,
Ik wordt gek van al die onzekerheid en het afwachten maar ik sla me er door heen, dat is het plan.
Gevoel van vreugde is er ook want ik ben dankbaar dat dit medisch allemaal mogelijk is,
Als het niet zou bestaan, zaten we zeker voor altijd met een gemis.
Een gemis van iemand die we nog niet eens kennen maar er zo naar verlangen,
Dat maakt dat ik zo ver wil gaan, “ons kindje” niks zal dat kunnen vervangen.
Wel ben ik me bewust dat we het niet voor het zeggen hebben hoe het zal gaan,
En als het niet brengt waar we op hopen, zullen we onze weg vinden, met afentoe een traan.
Want ook dan zijn er keuzes die we zullen moeten maken,
Maar nu gaan mijn gedachtes te ver en moet ik niet van het pad waar we nu zitten raken.
Want ik ga er nu nog altijd van uit dat dit tot iets moois zal leiden,
We zullen er alleen maar sterker uit komen en dat geldt voor ons beide.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen