20150120_Blog_PriscillaOp 3 augustus 2012 hebben mijn man en ik elkaar het JA-woord gegeven. Een half jaar eerder hadden we besloten dat we graag een kindje wilden. Na onze trouwdag gingen mensen al snel vragen stellen: “En? Willen jullie al kinderen of voorlopig niet?” en opmerkingen als “Nee jongens, geniet nog maar van je vrije tijd!”

Zo vervelend, al die reacties. Wij waren klaar voor een kindje. We hadden alles: een koophuis , een hondje , de liefde voor elkaar die heel groot is en deze liefde wilden we graag delen met ons wondertje.

I love opa
Na een half jaar was ik alleen nog steeds niet zwanger. Ik dacht bij mezelf: het komt wel goed, joh! Misschien stress geweest door de bruiloft. Er komt ook zoveel geregel bij kijken. Het feest, de kaarten, de gasten, hoe je je dag gepland wilt hebben en noem maar op. Tijd voor rust dachten we, en we boekten een weekendje weg in oktober. Toevallig in de week van mijn eisprong . Nergens aan gedacht. Korte tijd daarna voelde ik me raar. Mijn borsten werden opeens zo groot en ik rook dingen anders en koffie, BAH! Mijn menstruatie bleef uit en ja, ik bleek zwanger te zijn. We waren zo blij! Zo blij dat we het gelijk aan onze ouders vertelden. We kochten rompertjes met I love opa en I love oma erop. Eenmaal uitgepakt waren ze allemaal super blij.

Een pot augurken
Maar helaas voor korte duur. Op 22 november stond ik op met buikpijn. Wat is dit nu weer? Mijn borsten doen geen pijn meer. Ik rende naar beneden en opende een pot augurken. Shit, het ruikt normaal. Hoe kan dat nou? Oke, oke, kalm aan. Kan gebeuren. Zwangerschapskwaaltjes kunnen wisselen per dag. Ik trok mijn rode broek aan (noooooit meer aan gehad ) en vertrok naar mijn werk.
Eenmaal daar aangekomen werden de krampen heviger en kreeg ik een soort drang om te poepen dacht ik. Ik rende naar de wc en wist het meteen: ik kreeg een miskraam. Ik vloeide zoveel bloed en een uur later verloor ik een stolsel. Mijn man was aan het werk in België en kwam gelijk naar huis. We waren er kapot van.

12%
Een paar maanden verder was ik nog steeds niet zwanger en zei tegen mijn man dat ik voelde dat het niet goed zat. Mijn menstruatie werd elke maand pijnlijker. We besloten naar de huisarts te gaan die ons door verwees naar het ziekenhuis. We kregen een intake en moesten we wat formulieren invullen. Daarna startten de onderzoeken. Uit de onderzoeken kwam naar voren dat ik endometriose heb en mijn man zeer verminderd vruchtbaar is. De kans op een zwangerschap was 12%. De arts legde ons de mogelijkheden uit maar mijn gedachten waren zo goed als afgedwaald. Ik staarde naar buiten en er ging van alles door mijn hoofd. Word ik ooit mama? Worden wij ooit ouders? Zullen we misschien moeten adopteren? Wat als de behandelingen niet aanslaan? Is deze ziekte te verhelpen? Nee, endometriose is niet te verhelpen. Je wordt geopereerd en ze halen de plekjes weg maar uiteindelijk zal het weer terug komen.

Opstandig, humeurig, depressief
Enige tijd later begonnen we met IUI. Dat was best pittig. Hormonen spuiten en slikken. Je gedrag verandert erdoor. Je bent opstandig, humeurig en depressief. En je komt zeker 5 kilo aan. De behandeling vond ik ook pittig. Ze spuiten het sperma in en dan is het afwachten en afwachten en afwachten. Vervolgens doe je een test: NEGATIEF . Huilen, huilen, huilen, chagrijnig en niemand die je begrijpt. Na 4 behandelingen was ik nog niet zwanger en wilden ze de IUI stoppen en een kijkoperatie bij mij doen. Daarna konden we starten met IVF. Ik vond het prima maar wilde eigenlijk ook rust. Iedereen om ons heen werd zwanger. Ik leed er onder, onze relatie leed er onder, ik had het alleen nog maar over een baby . Ik kon geen babywinkel meer zien en sloot me op in huis. Ook melde ik me ziek op mijn werk. Ik wilde alleen maar thuis zijn met de rolluiken dicht en als er iemand aanbelde deed ik niet open.

Meer genieten
Ondertussen waren we ook nog begonnen aan een kleine verbouwing, dus het hele huis stond op zijn kop. Maar langzaamaan gingen we weer wat vaker uit. Begonnen weer wat meer te genieten. Op een gegeven moment bleef mijn menstruatie uit, echter ik durfde geen test meer te doen. Ik had de halve Kruidvat al leeggekocht in 2 jaar en 8 maanden. Tijdens de controle in het ziekenhuis (na de kijkoperatie) werd er een inwendige echo gemaakt omdat ze wilden onderzoeken waardoor mijn menstruatie uitbleef. Ik kleedde mezelf uit en ging liggen. Dat was ik wel voortaan gewend . Ze zagen dat mijn baarmoederhalsslijmvlies heel dik was. Eh, betekent dat iets? Ze konden er niks over zeggen, maar misschien moesten we toch maar een testje gaan doen vertelden ze.

De goedkoopste
Oh, nee, nee, nee, nee, nee, dat doe ik echt niet! Waarop ze antwoorden dat we het echt moesten doen. Het zou wel goed komen. Oké dan, maar ik weet zeker dat de test negatief is zei ik tegen mijn man. “Koop jij hem maar. En graag de goedkoopste want de uitslag is toch negatief.”

Twee streepjes, twee streepjes!
Eenmaal thuis deden we de test. Mijn hart bonkte als een gek zoals bij iedere test die we tot dan toe gedaan hadden. Ik durfde niet te kijken. Mijn man vloog naar de wc en zei “IK WEL”. Geef maar hier. Hij keek en vroeg: “2 streepjes, wat betekent dat?” Ik trok mijn broek op, struikelde bijna over mijn eigen voeten. “2 streepjes!!! Weet je het zeker?”
“JA! 2 hele duidelijke streepjes. Kijk zelf maar!” We waren zwanger. We konden het echt niet geloven. Mijn man sprong in de auto en kwam 20 minuten later terug met 3 testen van Clearblue. “Wat moet je daarmee?” vroeg ik. “Wat denk je zelf!”, antwoorde hij. We deden nog 2 testen en bij alle twee stond er 3+ op het schermpje. Wooooooowwwww, we zijn echt zwanger!!

Als twee oudjes
We belden meteen het ziekenhuis en er werd een afspraak gemaakt voor een echo. Jezus, wat duurden die weken lang! Bij ieder kwaaltje was ik bang en zei ik steeds “blijf je plakken schatje. Mama en papa willen dit heel graag”. Na een paar weken wachten brak de dag van de echo aan. We stonden als twee oudjes te zuchten in de lift. Kregen geen hap door onze keel en toen de afspraak voor ons ook nog eens uitliep werden we helemaal zenuwachtig. We hielden het niet meer! Ons nummertje verscheen op het bord en we vlogen naar binnen. En ja hoor, daar binnen verscheen een heel klein schattig boontje en een mooi kloppend hartje op de monitor. Ons kindje!!

Op dit moment is onze dochter Lizzy alweer bijna 4 maanden en ben ik nog steeds iedere dag gezegend met mijn haar. Moeder zijn is soms best zwaar maar vooral heel erg leuk en dankbaar.
Ik heb geen moment getwijfeld om mee te doen aan Moeders voor Moeders! En ik spoor ook iedereen in mijn omgeving aan om mee te doen. Je helpt er zoveel stellen mee. En of je nou je urine opvangt en er iemand mee helpt, of je spoelt het door de wc: het is zo’n kleine moeite!

Liefs Priscilla

Herken jij de onzekerheid van Priscilla? Praat mee over hoe je hier mee om kunt proberen te gaan op onze Facebook pagina.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen