blogbottleDe weken, zo niet de maanden vliegen voorbij. De zomer is ten einde, de herfst is gearriveerd en daarmee ben ik ook alweer bijna twee jaar als informatrice voor Moeders voor Moeders werkzaam in de provincie Zeeland. Binnen de groep informatrices ben ik één van de jonkies, er zijn informatrices die het werk al vele jaren meer dan ik met veel plezier en toewijding doen. Ik kan het me voorstellen; het is werk dat mij een goed gevoel geeft, het ontspant en het motiveert.

De verhalen van járen wachten op die ene goede zwangerschap zijn er bijna wekelijks, het blijft me raken dat een zwangerschap voor de één een makkelijk of onverwacht gekregen cadeau is en voor de ander een met veel pijn, verdriet en moeite verworven gunst is.

Er gebeurt zoveel naars in de wereld tegenwoordig; een vliegramp waarbij vele Nederlanders plotsklaps uit het leven zijn gerukt. Afschuwelijke beelden van onschuldige mensen die ter vergelding geëxecuteerd worden. Honger, onmacht en bedreigende ziektes. Het komt allemaal zo diep binnen; zoveel leed, zoveel wreedheid en zoveel verdriet. Misschien is het mijn leeftijd, het feit dat ik moeder ben van vier kinderen die zich nu en straks staande moeten kunnen houden in deze maatschappij, het komt veel meer binnen dan een tiental jaren terug.

Ook het werk als informatrice is, naast dat het dankbaar is en goed voelt, soms confronterend. De weg naar een zwangerschap, het zwanger blijven en de afloop ervan is niet altijd even rooskleurig ook al lijkt dat wel zo. Verhalen waar ik bij moet slikken, waar ik kippenvel bij krijg en die me doen beseffen dat velen een (te) zwaar gevulde rugzak hebben.

Ik zie de gezichten bij degenen die het traject hebben moeten doorlopen om hen daar te brengen waar ze nu zijn. Ik zie soms het verdriet, de moeite en de onzekerheid, de sporen van dat wat tot die zo gewenste maar nog prille zwangerschap hebben geleid. Daarom komt het zo binnen, bedacht ik me laatst. Zo hoor ik dat ook terug van vrouwen die meedoen met Moeders voor Moeders omdat ze iemand van nabij kennen die zoveel moeite moet doen of hebben gedaan om zwanger te kunnen raken en te blijven.

Onze maatschappij is hard, is snel en vraagt stevige maar ook buigzame wortels van degenen die erin staan. Maar daarnaast is er in deze maatschappij, op momenten van verdriet, van onmacht en van verbijstering ook wel het gevoel en de behoefte om die ander te willen helpen. Of dat nu middels een donatie aan een goed doel is, door je lichamelijk in te zetten voor een ander, mee te leven tijdens een Alpe d’Huzes, of door achter het doel van een andere benefietactie te staan .. ook dat is onze maatschappij.

Leed, onmacht en verdriet in allerlei gradaties, voor de één van nabij, voor de ander ver weg. Heb je een gezicht bij het verhaal, heb je er beeld bij, pas dan komt het bij velen binnen. Dan pas raakt het je, krijg je bewondering voor of snap je een beetje wat van het verdriet en de onzekerheid van die ander en ontstaat de behoefte iets voor die ander te betekenen.

Dus voor degenen die twijfelen of een deelname aan Moeders voor Moeders er echt toe doet; JA, je helpt echt die ander die zoveel moeite moet doen, zoveel verdriet kent en zoveel teleurstellingen voor hun kiezen krijgen als het gaat om die grote kinderwens. Ik weet niet hoe het is om in de medische molen mee te moeten draaien, maar ik zie wel de vrouwen erachter, ik hoor wel hun verhalen en zie een glimp van wat het met ze doet en heeft gedaan.

Dus ook al leven we in een harde en oneerlijke wereld, is het leven soms confronterend en moeilijk, een ander helpen doet er altijd toe. Altijd!

Joan JasperseJoan Jasperse – heeft 14 verhalen geschreven.

Meer Artikelen