handsVorige week vertelde Eva over hoe ze, aan het einde van een roerige zomer in 2013, besloot dat het roer om moest: ze wilde beter voor zichzelf gaan zorgen door gezonder te eten en meer te bewegen. Samen met Peter gaat ze vol goede moed aan de slag. Wat zal dit najaar brengen?

Het is september, inmiddels eet ik nu een maand gezond en dit gaat erg goed. Ik voel me goed en zie er veel beter uit. Nu mijn lichaam gewend is geraakt aan het ‘nieuwe’ eten, ga ik met Peter mee naar de sportschool. Iets wat onwennig, krijg ik mijn eerste training. Ben kapot, maar vond het leuk en besluit drie keer in de week te trainen. Deze maand beginnen we ook weer met de puregon. Iets wat met tegenzin, omdat ik weet wat het met me doet, maar met het doel voor ogen houdend ben ik toch weer gestart.

De nieuwe Eva!
De maand september beginnen we met 75ml puregon. Een hoeveelheid die goed aanslaat en zorgt voor een eisprong en we krijgen een behandeling. Echter komt ook na 10 dagen de menstruatie. Natuurlijk zijn we teleurgesteld, maar we hebben nog genoeg nieuwe behandelingen voor de boeg en de nieuwe Eva laat zich niet meer kisten! Het sporten is een enorme uitlaatklep en zorgt ervoor dat frustraties snel verdwijnen.

Niet vrijen
De maand hierna verloopt anders dan gepland. We starten weer met 75 ml, echter gaat er halverwege de behandeling iets fout. We vergeten een avond te prikken, halen dit de volgende ochtend in, maar de cyclus is verstoord. Het eitje groeit veel langzamer en er wordt geadviseerd 100 ml te prikken. Fijn de prikpen, want hiermee is de cyclus goed te reguleren.

Te goed
De 100 ml slaat goed aan, te goed! Op het moment van ovulatie heb ik 5 eitjes en krijgen we geen behandeling. Ook wordt er sterk afgeraden om te vrijen. Ondanks dit enorm tegen mijn gevoel ingaat, besluiten we verstandig te zijn en dit niet te doen. De risico’s voor de eventuele baby’s zijn te groot. We willen geen vroeggeboorte of kinderen waar iets mee mankeert. Natuurlijk is er die kans op die eenling, maar je weet niet hoe het verloopt. Het zou egoistisch zijn…
De keuze is enorm lastig en wanneer de daarop volgende maanden blijkt, dat de iui niet lukt. Ik krijg het ‘had ik het maar gedaan’ gevoel. . Doordat de hormoonverhoging niet goed werkte zijn we in november en december teruggezet op 75 ml.

Verplichte rust
Drie maanden iui zitten erop. We willen graag verder, maar door de komende feestdagen gaat dit niet. Verplicht zijn we genoodzaakt een maand rust te houden. Iets wat mij erg goed doet. Het sporten en gezond eten werpt zijn vruchten af en langzaam wordt ik dunner, iets wat zonder hormonen erg zichtbaar wordt. En ik krijg uit mijzelf weer een menstruatie! Ik voel me goed en zie er goed uit. Door de vele complimentjes groeit mijn zelfvertrouwen.

Leven zonder kinderen?
Echter komt er ook een ander gevoel. De Eva die nu bestaat kan misschien wel zonder kinderen leven. Ik begin langzaam nadelen te zien van het leven met kinderen. Misschien om mijzelf voor te bereiden, als de behandelingen niet lukken, maar het zit in mijn hoofd. Het nieuws van zwangere vriendinnen komt minder hard aan en is beter te verwerken. Wanneer mijn beste vriendin komt vertellen dat ze zwanger is, kan ik alleen maar blij voor haar zijn. Ik heb wat tijd nodig om te wennen, maar het komt goed!

‘Het moet dan maar’
Na drie behandelingen, vraagt de behandelend gynaecoloog om een evaluatie. Dit gesprek hebben we goed voorbereid en we geven aan dat we eigenlijk naar de volgende stap willen, ivf. We hebben geen vertrouwen meer in de iui en willen verder. Echter wijst de arts ons erop dat iedere kans een kans is, en dat ivf niet wordt gedaan zonder het iui traject volledig te doorlopen. Met een beetje tegenzin en het gevoel ‘het moet maar’ gaan we de laatste drie behandelingen in…

Volgende week lees je hoe het verder gaat met Eva en Peter.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen