deniseblogHet is januari 2013. Na een jaar met veel hoogtepunten, zoals de bruiloft, maar ook de nodige dieptepunten, moet er meer rust gevonden worden. Naast beter voor zichzelf te gaan zorgen, heeft Eva in overleg met haar baas besloten vanaf nu parttime te werken.

Parttime werken is een verademing. Het is erg wennen, maar meer tijd voor mijzelf en om mijn hoofd op andere dingen te zetten. Helaas lukt dit niet… Met nog steeds 100 mg clomid per dag, wordt mijn humeur er niet beter op. Veel huilen, ruzie maken en eigenlijk nergens zin meer in hebben. Ben niet tevreden met mijzelf; ik voel me dik en teleurgesteld.

Stoppen of doorgaan?
De vraag rijst of ik er niet beter aan doe eerst voor mezelf te zorgen. Stoppen met hormonen, de kinderwens los te laten en gaan afvallen en sporten. Wanneer dit lukt, komen de baby’s misschien vanzelf? Echter is deze keuze moeilijk… het is niet alleen mijn wens meer, ook Peter wil graag een baby en dus zou het egoïstisch zijn om te stoppen met de behandelingen.
Alle negatieve gedachtes putten me uit en ik besluit hulp te zoeken. Via de huisarts kom ik bij een psycholoog terecht. We praten over mij en mijn leven. Ze helpt mij dingen anders te zien en leert mij anders te reageren op situaties.

Vertrouwen
Mede door de psycholoog besluiten we een gesprek met de gynaecoloog aan te gaan. We zijn de hormonen zat! Ze doen niet veel meer in mijn lijf behalve mij ongelukkiger maken en ik wil ze niet meer. De gynaecoloog, inmiddels een andere waar wij meer vertrouwen in hebben, begrijpt ons en besluit te starten met iui. We gaan Puregon spuiten en krijgen prikles. Maar eerst een paar maanden rust! Mijn lijf wordt weer van mij en de mist in mijn hoofd klaart op. Ik krijg er weer vertrouwen in en kijk dan ook uit naar de nieuwe behandeling.

Hoe werkt wat?
Eind mei krijgen we uitleg. Hoe werkt het, wat hebben we nodig en wat zijn de kansen. Een tegenvaller is het slagingspercentage. Iui maakt de kans niet groter dan een gewone vrijpartij, maar we helpen de natuur wel een handje op weg. De eisprong wordt te plannen en bij Peter wordt zijn zaad optimaal bewerkt. Na een maandje proef ‘spuiten’ om te kijken hoe mijn lijf reageert, mogen we beginnen. Bij de nu volgende eisprong, krijgen we een iui poging. Peter zijn zaad wordt op het moment van mijn eisprong naar binnen gebracht. Dit zorgt ervoor dat het zaad zelf minder hard hoeft te werken.

De langste twee weken…
Gespannen maar met een goed gevoel, begint de zomervakantie. Twee weken wachten duurt enorm lang! Ieder pijntje in mijn lijf duidt op zwangerschap, maar helaas komt al voor het einde van de twee weken wachttijd een menstruatie… de eerste poging is niet gelukt.
Natuurlijk valt dit enorm tegen, naïviteit en ongeduld zorgen ervoor dat je verwacht dat het gelijk raak is, echter blijft het maar 10 procent kans.

Verder met de behandeling is op dit moment geen optie. We gaan op vakantie en voor het gebruik van deze hormonen staan we onder strenge controle van de arts.

Schaamte
De zomervakantie van 2013 is de slechtste die ik ooit gehad heb. Behalve dat de locaties tegenvallen, zit ik enorm in de knoop met mijzelf. Voel me enorm dik en ongezond. Kleren zitten niet meer mooi, haar zit raar en voel me ongelukkig. Ik vind mijzelf niet meer genoeg voor Peter, dit verdient hij niet. Om mij heen zie ik slanke gelukkige meisjes, waardoor mijn zelfbeeld enorm zakt. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik mij moet schamen. Schamen voor hoe ik eruit zie, hoe ik loop, wat ik eet, schamen voor wie ik ben…

Het roer om
Zoals altijd in een vakantie krijg ik ook deze vakantie ideeën om alles te veranderen. Om sportief te zijn. Waar ik er normaal niets mee deed, besluit ik dit nu wel te doen. De behandelingen kunnen nog jaren duren en door nu niets aan mijzelf te doen, wordt alles alleen maar erger. Ik wil geen dikke moeder zijn en ik wil ook niet als ik later oud ben, terug kijken op een periode van ongelukkig zijn; niets aan mezelf doen, omdat het door hormonen toch geen zin heeft’.

Ik lees op vakantie een boek over voeding, wat mij enorm inspireert en besluit de boel om te gooien als ik thuis ben. Hiernaast wil ook Peter mij graag helpen. Hij heeft een nieuwe vorm van sport gevonden, die voor mij ook leuk is. Afwisselend en korte trainingen met veel resultaat. De oude Eva twijfelt nog, maar besluit het roer om te gooien, het moet!

Lees volgende week hoe het verder gaat met Eva en Peter.

GastbloggerGastblogger – heeft 162 verhalen geschreven.
Wil jij ook schrijven voor Vriendinnen Onder Elkaar? Stuur dan een mailtje naar info@moedersvoormoeders.nl.

Meer Artikelen