mvm_testHet wonderlijke aan veel van mijn deelneemstersbezoeken is dat in dat half uurtje dat ik de vrouwen ontmoet, het bezoek en het gesprek voelt alsof ik ze al langer ken. Veel vrouwen doen uit zichzelf hun verhaal, misschien omdat ik een onbekende ben waartegen ze vrijuit over hun prille zwangerschap kunnen praten, misschien om andere redenen, ik weet het niet. Maar in het half uur durende bezoek zijn bijna alle gesprekken die ik heb, open.

Gemengde gevoelens
Soms is er naast de blijdschap om de zwangerschap ook de twijfel of ze het toekomstig allemaal wel aan kan of is er het gevoel van ‘ik ben blij maar dit nieuws moet nog echt even landen’. De meeste vrouwen die van een eerste zwanger zijn ervaren dat gevoel vaak wel. Ik herken het wel en het komt wat dat betreft met de tijd echt allemaal wel goed. Een goede landing duurt ook gemiddeld 40 weken en ook daarna rol je nog wel even uit voordat het leven met een baby je natuurlijk en vanzelfsprekend af gaat. Wat niet weg neemt dat je je ook dan nog vaak zult afvragen: ‘wáár is die gebruiksaanwijzing, welke koers moeten we nu weer volgen?’ Bij een tweede zwangerschap overheerst vaak het gevoel ‘kan ik straks net zoveel houden van mijn tweede kind als van mijn eerste?’. Ook dat is herkenbaar. Mijn antwoord daarop is: JA. Van ieder kind houd je evenveel, maar van elk op een eigen manier. En dus heb je genoeg liefde voor alle kinderen die je mag krijgen.

Indrukwekkend
Soms maakt een deelneemster indruk op me, zet ze me aan het denken of blijft ze me lang bij omdat haar verhaal bewonderenswaardig en/of intens verdrietig is. Niet alles verloopt altijd vlekkeloos; zowel het zwanger worden als het zwanger zijn. Misschien staan ze er zelf niet bij stil, maar degenen die indruk op me hebben gemaakt, staan met naam en verhaal lang in mijn geheugen gegrift.

1 op 6
Het gemak waarmee ik vier kinderen op de wereld heb mogen zetten, geeft soms een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Schaamte tegenover degenen bij wie het allemaal niet vlekkeloos gaat. Hoewel, schaamte is misschien niet het goede woord. Het is meer een gevoel van onmacht, van  ‘ik zou willen dat ik écht iets voor je kan betekenen, daar waar het vervullen van mijn kinderwens mij zo makkelijk is afgegaan.’
In de deelneemstersgesprekken benoem ik dan ook altijd dat 1:6 paren te maken heeft met vruchtbaarheidsproblemen. Dat zinnetje klinkt zakelijk, maar het betekent wel dat achter heel veel voordeuren en dus  boven heel veel relaties een schaduw hangt als het gaat om zwanger worden, zwanger zijn en zwanger blijven. Dat heeft impact, op je relatie, op jezelf en op je partner. Dat moet niet altijd makkelijk zijn en je zal allebei sterk in je schoenen moeten staan wil je dit samen kunnen volhouden.

Vanaf dag één
Laatst kreeg ik een mooie reactie van een deelneemster in spé, toen ik haar telefonisch uitleg had gegeven over dat wat Moeders voor Moeders is en wat een eventuele deelname zou inhouden. Ze zei: ‘daar hoef ik geen seconde over te twijfelen, daar doe ik gewoon aan mee’. Haar reactie was mooi, krachtig en veelzeggend. Opvallend vind ik dat juist de vrouwen met een uitgebreide medische en/of verdrietige voorgeschiedenis, juist de vrouwen zijn die vanaf dag één mee willen doen. Bij wijze van spreken al vanaf het moment dat de test positief uitslaat, zich direct aanmelden als deelneemster voor Moeders voor Moeders, om vervolgens door te gaan met deelname tot het einde, tot week 16 van hun zwangerschap. Soms is juist het weten wat meedraaien in de medische molen betekent, de drive zich 100% in te zetten. Soms is het een gevoel van ‘verplichting’ om iets terug te kunnen doen en een ander die het ook zo hard nodig heeft daarmee te helpen.

Een waardevolle schakel
Bij vier doorlopen zwangerschappen en even zoveel kinderen is er voor mij al veel gesneden koek op het gebied van zwanger zijn, bevallen en de jaren erna. Ik weet ook dat je geen zorgen hoeft te hebben of je het allemaal wel kan. Met liefde, voeding, verzorging, rust en regelmaat kom je in het eerste jaar al een heel eind.  Wat ik niet weet,  is hoe het moet zijn om in de medische molen mee te draaien, hoe het moet zijn om te komen tot daar waar je het allemaal voor doet: je kind in handen hebben en groot te kunnen brengen. Wat ik wel weet is dat áls je die ander gunt wat jij al hebt, áls je wat verdriet voor een ander wilt verzachten, dat deelname aan Moeders voor Moeders daar een waardevolle schakel in kan zijn!

Joan JasperseJoan Jasperse – heeft 14 verhalen geschreven.

Meer Artikelen