maatbekerWekelijks krijg ik van diverse verloskundigenpraktijken binnen mijn rayon namen door van zwangere vrouwen die zich hebben aangemeld bij de praktijk en die wat meer willen weten over wat Moeders voor Moeders inhoudt. Ik benader hen telefonisch en leg uit wat het doel is van Moeders voor Moeders en hoe een eventuele deelname in zijn werk gaat. Op basis daarvan neemt zij dan de beslissing mee te doen, over een deelname na te denken of er vanaf te zien.

Gemiddeld genomen doet in mijn rayon 65% van de vrouwen die ik benader mee, daar ben ik ontzettend blij mee en trots op. De resterende 35% ziet er vanaf. De redenen die ik daarvoor krijg zijn divers. Dat kan variëren van een deelname niet zien zitten vanwege behoorlijke misselijkheid, of omdat er beperkte mogelijkheden zijn om 1x per week naar het depot te gaan om de kratten te wisselen tot aan een deelname ‘teveel gedoe’ vinden.

Natuurlijk is iedereen vrij in deelname aan Moeders voor Moeders; niks moet, het mág en alles wat je kan sparen is meegenomen. Maar heel soms als iemand afwijzend reageert dan denk ik wel eens ‘als je nu urine zou kunnen sparen om er goud voor eigen gebruik uit te winnen, zou je het dan wel doen?’ En eigenlijk weet ik bijna zeker dat 99,9% van de vrouwen die ik benader dan zegt: ‘ja, ik wil wel mee doen…’

Maar goed beschouwd is deelname aan Moeders voor Moeders ook vergelijkbaar met het sparen van goud, tenminste… het kan net zo waardevol als goud zijn. Het is goud voor de vrouwen die de medicatie gemaakt uit al dat verzamelde hCG-hormoon nodig hebben voor hun vruchtbaarheidsbehandeling. Geen behandelingstraject van een paar weken met wat momenten dat de teleurstelling wordt weg geslikt, nee… een lang traject van meestal moeizame jaren vol teleurstelling, vol frustratie en vol verdriet horende bij de medische molen die hen kan brengen tot vervulling van die ene grote wens: een kind krijgen. Een traject waarbij zwanger worden geen ongedwongen karakter meer heeft.

Ik heb ze al meerdere malen gesproken, vrouwen die járen over hun eerste succesvolle zwangerschap hebben gedaan. Zeer afwachtend en ver weg gestopt blij met het feit dat de zwangerschap er na al die jaren dan toch eindelijk is. Maar op hun hoede, bedekt met een hard pantser dat naarmate de zwangere dagen tergend langzaam voorbij gaan, de ene na de andere echo goed nieuws brengt, toch stukje bij beetje wordt afgebroken. Afgebroken tot daar waar de kern ligt van overweldigende blijdschap en intens gelukkig zijn met dat wonder op komst. Eerst zien, dan geloven .. en ook al weet ik niet hoe het is om via een lang medisch traject succesvol zwanger te kunnen worden, toch kan ik me de terughoudendheid van deze vrouwen en niet te vergeten hun partners wel voorstellen.

Met twee doorgemaakte miskramen, daarbij horende ontgoocheling en het verdriet om noodgedwongen afscheid te moeten nemen van dat wat zou komen, wat zou zijn… dat heeft me behoorlijk wat impact gehad. De eerste keer onbevangen naar een eerste echo, vervolgens binnen enkele seconden ontgoocheld naar een scherm kijkend waar niks knipperde, niks bewoog, er niks was buiten een lege vruchtzak. Bij de tweede miskraam weer overrompeld en gevoelsmatig met nóg meer impact, puur omdat ik toen dacht: ‘waarom ik nu een tweede keer?’ Het in handen hebben van het 7 weken oude vruchtje omhuld in een fragiel coconnetje, dat heeft me geraakt. En ook al zegt je verstand dat het niet zonder reden een miskraam is geworden, het gevoel van verdriet en teleurstelling overheerst in die eerste weken, zo niet maanden.

Maar dat alles is niets vergeleken bij de vrouwen die keer op keer teleurgesteld worden, van vruchtbare dagen naar de dag toeleven dat ze mogen testen. En dat maand in maand uit, jaar in jaar uit. Wanhopig en frustrerend moet het zijn, het hoe en waarom voortdurend in gedachten hebbend, in je omgeving bijna overspoeld worden door zwangere vrouwen en kinderen van een ander. Het moet zo moeilijk zijn .. talloze zwangerschapstesten met slechts één streepje in beeld, daar waar je naarstig probeert toch een tweede streep te ontdekken maar die er niet is .. ook niet als je ´em schuin houdt met lichtinval onder een bepaalde hoek. Als het trouwens al tot een test komt, want ook al hoop je dat bepaalde symptomen wijzen op een beginnende zwangerschap, toch breekt dan weer die niet gewenste menstruatie door.

Ik zou ze wel eens met elkaar in contact willen brengen, de vrouwen die het ´teveel gedoe´ vinden en de vrouwen die járen in de medische molen hebben gezeten om zwanger te kunnen raken.

Het kost je niks, je wordt er niet armer van maar je helpt een ander toch. Het klinkt zo simpel maar het is zo waar. Want of je nu op de wc gaat zitten, plast en het doortrekt of een aantal weken lang op de wc in een kan plast en dat direct daarna overgiet in een blauwe afsluitbare fles? Dat moet toch geen groot verschil zijn? Geforceerd hoeft niemand ermee om te gaan; al vang je thuis je ochtend- en avondurine op en je doet er de urine van het weekend bij dan help je al zoveel vrouwen.

En als je je bedenkt dat jij misschien wel een bijdrage hebt geleverd aan het realiseren van de langgekoesterde wens van die vrouw met kinderwagen die jou op straat passeert, dan moet je dat toch een voldaan gevoel geven? En dat alleen maar omdat je een aantal weken in je leven je urine hebt opgevangen en het zwangerschapshormoon hCG daarmee niet hebt weg gegooid maar gewoon aan een ander hebt gegeven die het zo goed kon gebruiken.

Een kleine moeite, een groot gebaar!

Joan JasperseJoan Jasperse – heeft 14 verhalen geschreven.

Meer Artikelen