buikEn ook in Engeland zijn ze een koninklijke baby rijker, George! Koud 24 uur na zijn geboorte staan prins William en Kate met hun nieuwbakken zoon voor de deur van het ziekenhuis. Het eerste wat mij opviel was haar voorkomen. Nu vind ik haar persoonlijk al razend knap om te zien maar zelfs een dag na haar eerste bevalling zag ze eruit om door een ringetje te halen. En dat er nog een buikje zichtbaar was door dat blauwe jurkje is haar vergeven. Natuurlijk zal een kapper, een visagist en stylist het nodige aan haar gedaan hebben, het viel niet te verwachten dat ze in een verwassen joggingpak met haar haren slordig in een staart ten tonele zou verschijnen. Dat lijkt me normaal, maar dan nog. Verbluffend hoe goed ze er toch uit zag.

Ik moest meteen denken aan de eerste foto’s die van mij waren gemaakt kort na de bevalling. Mijn haren zaten in ‘coupe wanhoop’ scheef op mijn hoofd vast gebonden met een elastiekje, een gezicht dat pafferig oogde door het vastgehouden vocht en niet te vergeten die afschuwelijke zwarte kringen om mijn ogen. De ogen van een panda waren er niks bij.. Ik had er toen de bevalling begon helemaal niet bij stil gestaan dat zwarte mascara, na wat uurtjes puffen, zuchten en persen met klam zweet op mijn voorhoofd en bovenlip zouden zorgen voor een heuse pandalook. Het ergste vond ik nog dat niemand, zelfs mijn eigen man, niet even had gezegd dat ik er zo bij lag en me niet even een washand had aangeboden voor een wat charmanter voorkomen. Je begrijpt, die pandafoto’s deel ik met niemand.

De dagen na de bevalling zat ik met een wit snuitje op de bank of lag in bed, ook niet echt iets om met plezier op foto’s terug te zien. Om over het lopen maar niet te spreken; ik liep alsof ik was overreden. Het is allemaal goed gekomen, maar zoals Kate, nee, zo zag ik er zéker niet uit, ook niet met de beste visagist, stylist en kapper ter wereld.

En zo denkend aan de bevalling van kleine George, dacht ik ook: “Kate moet toch ook net als menig ander enigszins terughoudend zijn geweest over het feit dat ook bij haar moesten worden gevoeld hoe ver het stond met de ontsluiting?” Je moet toch een soort drempel over nietwaar, of je nu van koninklijke huize bent of niet. Ik dacht er vooraf aan de bevallingen wel zo over, maar wonderlijk genoeg verloor ik vanaf gemiddeld genomen 6-7 cm ontsluiting ook ieder besef van preutsheid. De weeën waren zo hevig, ik ging er zo in op dat het me helemaal niets meer interesseerde door wie en hoe vaak er naar ontsluiting werd gevoeld. Al kwam de hele stad kijken, het deed me niks meer, zo vlak voor het einde van de bevalling. Wonderlijk dat aanvankelijk de gedachte ‘moet dat nu allemaal van onderen?’ automatisch over gaat in een soort berusting dat ook al staan er mensen in rijen van tien opgesteld, je daar tijdelijk niets meer om geeft want je denkt maar aan één ding “hoe lang gaat dit nog duren, houd ik dit nog vol, help mij!.”

Eenmaal bevallen kom je langzaamaan weer terug op aarde, komt ook dat stukje gêne vanzelf weer terug. Bij mij wel althans. Natuurlijk is iedereen weer anders, gaat de één er makkelijker mee om dan de ander maar gemiddeld genomen vinden de meeste vrouwen het prettig om niet langdurig met alles te kijk te liggen.

Ik weet nog goed dat toen ik nog werkzaam was bij de anesthesie, ik genoeg barende vrouwen heb gezien die kwamen voor epidurale pijnbestrijding, die gedreven door de pijn van de weeën een tijdelijke persoonsverwisseling ondergingen. Soms ook nog die onzekere, wanhopige en overblufte partner naast dat verlosbed die niet wist waar hij nu goed aan moest doen. Mee puffen werd niet altijd gewaardeerd, dat goedbedoelde natte washandje werd soms driftig aan de kant geduwd en dat bemoedigende kneepje in de hand werd niet altijd dankbaar beantwoord. Ik geloof niet dat ik het mijn man moeilijk heb gemaakt, ik was zo in mezelf gekeerd dat ik een tijdelijke afwezigheid van zijn persoon niet eens had opgemerkt. Maar hij zat en stond er, dat was voor mij genoeg. Voor een partner is het ook niet makkelijk om aan de zijlijn te staan.

Maar laten we wel zijn: het is een topprestatie om je kind te dragen en ter wereld te brengen. Het brengt een uniek gevoel in je los en dat is goud waard. En dan neem je het tijdelijke verlies van gêne, en veel van wat er allemaal bij bevallen komt kijken, graag op de koop toe!

Joan JasperseJoan Jasperse – heeft 14 verhalen geschreven.

Meer Artikelen