‘Het Grote Wonder’, zo heette het boek dat ik vroeger bezat toen ik zwanger was en waar ik kennis uit haalde over wat er zich afspeelde gedurende die spannende tijd. Dat het inderdaad zo’n groot wonder was, besefte ik eigenlijk niet eens zo.
Het was 1980 en zwanger worden leek min of meer vanzelfsprekend te zijn als je eraan toe was. Natuurlijk waren er toen ook al vrouwen die moeite hadden om zwanger te worden en bij sommigen lukte het helemaal niet. Maar je hoorde er veel minder over dan nu. Het was een beetje een taboe om over vruchtbaarheidsproblemen te praten. Gelukkig is het nu anders. Er wordt makkelijker over gesproken en er is veel meer mogelijk op medisch gebied.
Ook mijn vriendin was zwanger in 1980 en beviel bijna gelijk met mij van een baby. Zij een dochter, ik een zoon. Enkele jaren geleden hadden deze dochter (Marije) en haar man ook de wens om papa en mama te worden, maar helaas lukte het maar niet om zwanger te worden. Onderzoek volgde en op een dag was er een verpletterende uitslag: Marije was slechts 29 jaar oud en al helemaal in de overgang.
Dit kon toch niet waar zijn? Maar dat was het helaas wel en de kans om zelf een kindje te krijgen was bijna nihil. Ze wilden er alles aan doen om toch zwanger te worden en besloten in overleg met de gynaecoloog een IVF-poging te wagen. De wonderen zijn immers de wereld niet uit. Helaas mislukte de poging en een 2e poging had geen zin. Zij moesten zich erbij neerleggen dat ze zelf geen kindje zouden krijgen.
Omdat zij zich een leven samen zonder kinderen niet konden voorstellen, besloten ze een kindje te gaan adopteren. De afspraken voor de informatiebijeenkomsten stonden al in de agenda toen Marije zich niet lekker begon te voelen. Ze was misselijk en had geen energie. En toen was haar man op zo’n belabberde dag ook nog jarig en er zou visite komen. Ze zou toch niet………??? Toch maar een zwangerschapstest gedaan en de uitslag was….. POSITIEF! Het was niet te geloven, maar echt waar. Hoe was dit nu mogelijk?!
Misschien dat het te maken heeft gehad met de hormoonbehandeling voor de IVF behandeling. Dat die hormonen er voor gezorgd hebben dat er toch nog een verdwaald eitje heeft kunnen rijpen, in de juiste richting is gestuurd en daar een leuk zaadje tegenkwam? Je weet het niet. Ik weet het ook niet. Misschien wil ik gewoon dat het zo is gegaan omdat ik bij Moeders voor Moeders werk? Maar in ieder geval weet ik nu wel dat Grote Wonderen echt bestaan.
En Marije? Die meldde zich uiteraard direct aan bij Moeders voor Moeders. Marije en Luuk, hartelijk gefeliciteerd met jullie zoon!
