Deze blog is ingestuurd door onze gastblogger Yvonne Reep. Wil jij ook jouw persoonlijke verhaal, ervaring of leuke anekdote rondom Moeders voor Moeders, zwanger worden, zwanger zijn of het moederschap kwijt? Mail dan naar info@moedersvoormoeders.nl!

Vier jaar geleden werd de diagnose ‘Endometriose’ bij mij gesteld. Ondertussen ben ik veel ervaringen rijker en gelukkig hoort daar inmiddels het moederschap bij. Dit is mijn verhaal van hoe deze reis begon.

Via de gynaecoloog kwamen wij er na 2,5 jaar ‘proberen’ achter dat er een cyste in mijn eierstok en verklevingen in de onderbuik zaten. De enige optie voor het vervullen van onze kinderwens was IVF, en wel zo snel mogelijk gezien de verwijderde cyste weer terug kon komen en mijn eierstok dan zou moeten worden verwijderd.

Eind 2008 zijn we begonnen met de eerste poging. In no time werden wij experts in het zetten van injecties en bloedwaarden. Je stapt in de IVF-achtbaan en laat alles over je heen komen. De achtbaan ging te snel, realiseerden wij ons nadat de eerste poging mislukte. Mijn lijf dat nog herstellende was van een zware operatie, de mededeling dat je een chronische ziekte hebt en de IVF-behandeling, het was even teveel. We vergaten onze eigen gevoelens. Ik ben een dagboek bij gaan houden en dat hielp de dingen te relativeren. Verder ben ik naar een psycholoog toegestapt.

Begin 2009 hebben wij een cryo-terugplaatsing gedaan. Uit de IVF-poging kwamen twee embryo’s van goede kwaliteit die werden ingevroren. Na ontdooiing bleef één goede over die in mijn normale cyclus werd teruggeplaatst in de baarmoeder. Na 17 lange wachtdagen was het tijd voor een zwangerschapstest. Deze was positief! Mijn eerste contact met Moeders voor Moeders werd gelegd. Een leuke informatrice die oprechte interesse toonde en duidelijk kon vertellen hoe het collecteren van urine in zijn werk ging.

Enthousiast vulde ik de ene na de andere fles, ik wist immers zelf hoe belangrijk het gewonnen medicijn kon zijn. Na twee weken ging het echter mis. Na een echo-controle in het ziekenhuis bleek het vruchtje niet te leven. Mijn lijf produceerde nog steeds het benodigde hormoon en bleef dat doen tot de datum van de curettage. Ik heb serieus getwijfeld of ik tóch niet door zou gaan met sparen van urine, maar dit was emotioneel te zwaar. Toen ik het nieuws aan de informatrice vertelde, reageerde ze geweldig: kort en bondig omdat ze begreep dat ik er verder niet over wilde praten.

Een paar weken later kreeg ik een mooi gebaar van Moeders voor Moeders; een brief met een bloemenbon erbij!

SuzanneSuzanne – heeft 92 verhalen geschreven.
Suzanne, community manager

Meer Artikelen