Als telefoniste bij de 0800-lijn maak je spannende voorvallen mee. Zo krijg ik op een dag een telefoontje van de planner van onze vervoerder. “Ria, ik word gebeld door een chauffeur die voor het huis van een deelneemster staat. Hij durft het erf niet op omdat er een grote hond loopt te blaffen. De kratten staan klaar en hij ziet de deelneemster op de bank zitten. Hij probeert haar aandacht te trekken, maar ze ziet hem niet. Wat nu?”
Tja, wat moet je dan beginnen? Ik stel voor dat ik ga proberen om de deelneemster te bellen en haar te vragen de hond even vast te houden. Naam en adres zijn snel gevonden en het telefoonnummer ook. Ik toets het nummer in en krijg haar voicemail: “Dit is de voicemail van Joyce. Ik neem geen telefoon aan en je hoeft ook niets in te spreken want ik luister mijn voicemail niet af. Als je een dringende boodschap hebt, kun je beter een SMS sturen”.
Dat is handig! Ik zie de situatie voor mij: een bange chauffeur die al een poosje op de stoep loopt te drentelen, wanhopig zwaaiend naar een mevrouw achter de ramen die niks in de gaten heeft en een blaffende hond, die ook alleen maar bezig was zijn plicht uit te voeren, namelijk het beschermen van de deelneemster in het huis. En dan bij de voordeur de kratten, waarschijnlijk tot aan de nek gevuld met het kostbare water waar alles om draait.
Ik denk niet langer na en grijp mijn mobiel. Zo snel mogelijk sms ik de woorden: “dit is Moeders voor Moeders. Wilt u alstublieft naar buiten gaan, chauffeur is bang van hond” naar haar telefoonnummer. Op hoop van zegen dan maar. Een paar minuten later krijg ik een telefoontje van de planner: “Ria, het is gelukt hoor. De deelneemster kwam naar buiten en heeft de hond eerst naar binnen gebracht en de chauffeur heeft de kratten gewisseld”.
Lang leve de mobiel en over tot de orde van de dag!
